Ruim een week na mijn thuiskomst is het me eindelijk gelukt om een kleine selectie uit mijn 2800(!) foto’s te maken, én om software op mijn weblog te installeren om die foto’s ook nog online te kunnen zetten. Met pijn en moeite heb ik vervolgens weer veel mooie foto’s uit die selectie weten te schrappen, om te voorkomen dat jullie drie dagen bezig zijn met foto’s kijken… Uiteindelijk ben ik gekomen tot een Top-101, die je kunt bereiken via het menu aan de rechterkant (onder het kopje ‘Overig’), of via deze link.

Wil je meer foto’s van bijvoorbeeld één locatie zien, wil je een nóg grotere versie van een specifieke foto, of wil je gewoon alle 2800 foto’s hebben? Stuur me dan even een emailtje.

Veel kijkplezier!

Groeten,
Joost.

Allemaal zaken die ik gisteren, maandag, niet hoefde te ervaren. Vandaag, dinsdag, liggen de zaken anders. De Nederlandse regen, kou, taal, mentaliteit en verkeersituatie was ik gedurende die mooie maand in Amerika behoorlijk ontwend, en dat is weer even opnieuw wennen. Begrijp me niet verkeerd, het is ook heerlijk om weer thuis te zijn, maar eigenlijk had dit bericht dus ‘Herwenningsverschijnselen’ moeten heten, of iets dergelijks.

De maandag begon, in mijn motel in Los Angeles, net zo vroeg/laat als inmiddels gebruikelijk was geworden. Omdat deze laatste dag in de VS eigenlijk maar een halve dag was – ik moest om half vier op het vliegveld zijn en daarvoor nog de huurauto inleveren – besloot ik geen echte ‘activiteit’ in te plannen. Na het opnieuw organiseren van de inhoud van mijn koffers (ik wilde ze ongeveer even zwaar maken), ben ik tegen elf uur naar het strand gereden. Aangezien ik niet al te ver van de luchthaven wilde zijn besloot ik naar het strand direct ten westen van het vliegveld te rijden; zo dichtbij als mogelijk dus. Vanaf daar had je een mooi uitzicht op de opstijgende vliegtuigen.

Na daar een uur geluierd te hebben werd het lunchtijd, en ben ik dankzij TomTom naar de dichtstbijzijnde Subway gereden. Om half twee was ik daar klaar, en vond ik het niet handig om eerst nog eens terug naar het strand te rijden. Dus heb ik de auto direct maar teruggebracht, ben ik op de pendelbus naar het vliegveld gestapt, heb ik eerst mijn koffers en toen mijzelf ingecheckt, en was ik om half drie al door alle controle heen. En dat terwijl mijn vlucht pas om half zeven zou vertrekken… Enfin, met wat rondlopen langs en door de winkeltjes, en met de tijdschriften die ik gekocht had, wist ik me wel te vermaken, en toen we om kwart voor zes in mochten stappen bleek er inderdaad niemand naast me te zitten. Gelukje, meer beenruimte!

Het opstijgen, voor de derde keer in mijn leven en voor de tweede keer bij een raampje, was wederom net zo mooi als al die boeken met luchtfoto’s die je van ongeveer elke stad kunt kopen (en die ik ook altijd allemaal wil kopen). Het uitzicht over een Amerikaanse stad (vierkanten!) is echt geweldig.

Al snel werd het donker, en na een uur of vier vliegen werden de cabinelichten uitgedaan, en was het ‘bedtijd’. Ik heb echter geen seconde weten te slapen, hoewel je toch ook wel wat uitrust van onderuitgezakt nietsdoen met je ogen dicht. Weer vier uur later gingen de lichten weer aan, ongeveer anderhalf uur voor onze landing op Schiphol, en werd het ontbijt geserveerd.

Aangekomen op Schiphol heb ik de theorie bewezen dat wie als eerste zijn koffer incheckt, ‘m als laatste terugkrijgt. Hoewel het ook gewoon toeval kan zijn… Na het passeren van de douane (heeft nou niemand op die röntgenapparaten gezien dat ik voor mijn moeder een gigantische dennenappel het land in heb gesmokkeld?) stonden vader, moeder en zuster mij op te wachten. Samen hebben we mijn eerste USA-ontwenningsverschijnsel wat uitgesteld, door bij de Starbucks van een ‘Grande’ bak koffie te genieten.

Onderweg naar huis heel wat afgegaapt, vanwege het enorme gebrek aan slaap. Thuis aangekomen begon de adrenaline echter kennelijk te stromen (waardoor?), en ik ben tot op heden nog niet helemaal ingestort. Het zit er wel behoorlijk aan te komen, maar dat mag ook wel nu (om 21:30 uur), aangezien ik op het moment van schrijven al 29,5 uur onafgebroken wakker ben.

In mijn allerlaatste alinea wil ik jullie nogmaals hartelijk bedanken voor alle tijd die jullie gestopt hebben in het lezen van (en reageren op) mijn weblog. Er zijn mij zelfs verhalen ter ore gekomen over mensen die elke morgen om kwart voor zeven achter de computer zaten om mijn nieuwe bericht te lezen (het ziet er dus naar uit dat ik niet de enige ben die ontwenningsverschijnselen gaat krijgen)! Misschien stond de computer om dat tijdstip toch al wel aan, maar daar gaat het niet eens om. Het is namelijk gewoon een erg gave ervaring als er mensen zijn die je verhalen – die je toch ook deels voor je eigen ‘archief’ plaatst – zo ontzettend graag lezen! Het is voor mij één van de zaken die de afgelopen maand tot een onvergetelijke ervaring hebben gemaakt, en tot eentje waar ik ongetwijfeld nog jaren en jaren met regelmaat aan zal terugdenken. Ik verwacht er dan ook nog steeds met veel plezier aan terug te denken tijdens mijn volgende reis naar de VS (datum en precieze locatie nog te bepalen)! Inderdaad, ik wil terug naar dat land; er valt nog zoveel meer te zien en te beleven in Amerika. En dat is nog een reden waarom dit bericht eigenlijk ‘Herwenningsverschijnselen’ had moeten heten…

Bedankt!

Na het verzetten van de wekker en mijn horloge, ben ik rond half elf in de auto gestapt naar het Griffith Park. Eerste reisdoel was het Travel Town Museum; een gratis museum met een aantal oude locomotieven en wagons aan de noordrand van het park. Meer dan dat was het ook eigenlijk niet en hoewel het wel leuk was om er even rond te wandelen, was ik er na een minuut of twintig weer verdwenen.

Daarna via een omweg naar mijn volgende bestemming gereden; de route ging via Lake Hollywood Drive, die, zoals de naam al doet vermoeden, langs Lake Hollywood zou voeren. Het meer zelf bleek allesbehalve spannend te zijn, maar ik had vanaf de weg wel een mooi uitzicht op het Hollywoodbord.

Die volgende bestemming was het Griffith Observatory, een sterrenwacht aan de zuidkant van het park. Het hele parkeerterrein en de weg naar boven stond echter vol, dus iedereen parkeerde op nogal lompe wijze langs de doorgaande weg, wat overigens normaal schijnt te zijn daar… Het betekende wel een flink eind heuvelopwaarts wandelen, maar dat ging ondanks de blaar nog best goed.

Aangezien het binnen bij de tentoonstellingen absurd druk was ben ik eigenlijk alleen maar buiten geweest, om te genieten van het prachtige uitzicht over de stad.

Toen ik genoeg had van het uitzicht ben ik teruggelopen naar de auto. Helaas ging het heuvelafwaarts een stuk minder lekker met die blaar, maar ik ben er gekomen… Daarna ben ik teruggereden naar het motel, waar ik even op de kaart en in boekjes heb gekeken wat ik nu wilde doen. Het leek me nog wel aardig om even bij Beverly Hills te kijken, dus begaf ik me naar de freeway, die echter behoorlijk vaststond (op zondagmiddag dus). Na een paar mijl kwam er echter al een knooppunt, en daarna reed het aardig door. Helaas voor mij kwam er na een paar mijl nog een knooppunt, waarna het natuurlijk weer helemaal vaststond. Ik was het al snel zat en heb dus zomaar een afrit gepakt, en daar aan de hand van de kaart een alternatief plan bedacht. Dat plan (de Farmer’s Market) heb ik vervolgens weer afgeschoten toen het hele parkeerterrein daar en het gebied eromheen vol stond met auto’s, en daar had ik niet nog eens zin in…

Dus ben ik maar binnendoor (dat was volgens mij sneller!) teruggereden naar het motel, waarbij ik nog een stuk over de historische US-Route 66 ben gereden. Toen we eerder deze vakantie samen (op de derde dag) al over een stukje Route 66 waren gekomen (nabij wereldstad Amboy, California; volgens Wikipedia ooit een belangrijke plaats aan de Route 66, maar nu een bijna lege spookstad) konden we geen bordje vinden om te fotograferen, tot spijt van mijn vader. Nu ik wel een bordje tegenkwam, moest ik dus wel even stoppen om dat te fotograferen.

Vervolgens teruggereden naar het motel, waar ik even wat tv gekeken heb, wachtende op de tijd waarop ik op internet kon inchecken voor mijn vlucht morgenavond. Na dat gedaan te hebben (mooi, weer een stoel bij het raam, en waarschijnlijk een lege stoel naast me) weer naar het Griffith Observatory gereden. Ik wist dat ik de zonsondergang net zou missen (maar ik vond het inchecken belangrijker); dat was natuurlijk jammer, maar ik heb wel een uur lang van het uitzicht bij schemerlicht en bij donker genoten.

Bovenstaande foto is recht naar het zuiden genomen, vermoedelijk is de weg net rechts van het midden Normandie Ave. Op de foto hieronder kijk je naar het zuidoosten, richting Downtown.

Toen om acht uur de maag het won van de camera, ben ik teruggelopen naar de auto, die nog verder weg stond dan vanmiddag (wat verwacht je ook, in het donker bij een sterrenwacht, maar het was het waard). Ik hoopte onderweg een Drive Thru van een of andere fastfoodtent te vinden. Dat lukte, ik kwam namelijk een keten tegen met de naam die je serieus in het computerspel Grand Theft Auto zou verwachten, maar niet in het echte leven: ‘Fatburger’. Aldaar heb ik een menu besteld dat luistert naar de naam ‘Fat Deal’, waarbij ik voor wat betreft de patat de keuze had tussen ‘Fat Fries’ of ‘Skinny Fries’. Tsja…

Zodirect ga ik mijn koffers opnieuw organiseren en het gewicht een beetje proberen te verdelen, dus er staat me een heerlijke avond te wachten… Morgen ga ik in elk geval niets meer bezichtigen; waarschijnlijk rijd ik wel naar de kust, om daar gewoon nog even te luieren en afscheid te nemen van de Pacific Ocean. Mijn vlucht vertrekt ’s avonds om half zeven (dan is de zon gelukkig nog niet onder!), en is dinsdagmiddag rond 12:40 uur op Schiphol. Waarschijnlijk zal ik dinsdagavond dus mijn laatste post van dit blog plaatsen, maar bij een ernstige jetlag kan dat ook een dag vertraging oplopen. Ik ga in elk geval mijn best doen!

Overigens ben ik blij dat ik niet in het echte hart van Hollywood Blvd pas ben uitgestapt, omdat daar echt de toeristenzooi zit. Het deel oostelijk daarvan, waar ik nu dus ook gelopen heb, is eigenlijk een beetje vergane glorie. Jammer misschien, maar ja, de meeste studio’s zijn nu eenmaal verplaatst, en je kunt geen enorm lange Boulevard helemaal vullen met toeristenwinkeltjes…

Verder richting het westen, ter hoogte van het toeristendeel, was er in het winkelcentrumpje daar speciaal een loopbrug aangelegd om toeristen het Hollywoodbord te laten fotograferen. Heel fout, maar wel handig…

Ja, ik heb ook een ingezoomde versie, maar ik vond de bende op de voorgrond juist wel mooi…

Na nog een klein stukje verder westwaarts gelopen te zijn, merkte ik dat ik het interessantste deel inmiddels wel had gehad. Bij de eerstvolgende bushalte ben ik dus op de bus gestapt naar een museum waar ik gisteren toevallig een foldertje van tegenkwam: het Petersen Automotive Museum. Dat bleek, met studentenpas, maar $5 te kosten, dus dat wilde ik wel proberen. Het bleek een goede keuze; er stonden veel mooie auto’s; zowel oud als nieuw, en zowel gewoon als fout.

En natuurlijk kan ik jullie één van de meest foute niet onthouden, een enorm verbouwde Volkswagen Jetta:

Bling bling!

Na het museum de bus genomen richting Rodeo Drive, de winkelstraat van de ‘rich & famous’. Eigenlijk was het een complete ‘waste of time’; dure winkels kom je immers wel vaker tegen, toch? En ach, er stonden wel een paar dure auto’s (onder meer een groene Ferrari?!), maar er stonden eigenlijk vele meer gewone auto’s dan ik verwacht had… Zoveel was er niet te zien dus.

Omdat ik was last van m’n voeten begon te krijgen (en Rodeo Dr dus wel gezien had), besloot ik maar naar de bus te gaan en in elk geval richting motel te gaan. In de bus bedacht ik me dat het me misschien wel aardig zou zijn om nog even naar Chinatown te gaan. Chinatown-LA zou namelijk het grootste Chinatown in Noord-Amerika zijn, dus dat wilde ik, na Chinatown in San Francisco, wel even meemaken.

Aangekomen in Chinatown leek het erop dat ze het predikaat ‘grootste Chinatown’ hebben gekregen vanwege de vier- en zesbaanswegen die er doorheen snijden, die de wijk natuurlijk vanzelf groter maken. Veel meer was er namelijk niet te beleven, het was bij lange na niet zo levendig als in San Francisco. Daarom, en omdat mijn voet nu wel begon te irriteren, teruggelopen naar de metro en direct doorgegaan naar mijn motel, waar ik rond kwart voor zes aankwam en waar ik zag dat mijn voet aan een blaar bleek te lijden. Balen! Hopelijk ben ik daar morgen vanaf…

Morgen staat het Griffith Park op de rol; vijf keer zo groot als Central Park in New York City, en volgens mij ook vijf keer zo onbekend. Het huisvest in elk geval de Los Angeles Zoo, het Griffith Observatory (een sterrenwacht), het Travel Town Museum en het Hollywoodbord. Morgen meer van mijn spannende verhalen!

De reis ging naar de Crystal Cathedral. Ik had geen idee of je ‘m wel kon bezoeken (dat had ik op willen zoeken op internet…), maar omdat de omweg niet zo groot was besloot ik er gewoon maar op de gok heen te rijden. Ik hoefde namelijk maar één snelweg verder noordwestwaarts af te slaan dan ik anders gedaan zou hebben, en “maar één snelweg verder” komt hier neer op een omweg van slechts een mijl of drie. Gelukkig was mijn omweg niet voor niets; de kerk was gewoon open, je kon ook binnen een kijkje nemen.

De Crystal Cathedral, gelegen in Garden Grove, ten zuidoosten van LA, is een enorme (Protestantse) kerk. Hij is opgericht door dominee Schuller, die het deprimerend vond dat er in gewone kerken zo weinig daglicht was. Hoewel het prachtige weer natuurlijk wel meehielp, was dat probleem in deze kerk zeker niet aan de orde.

Helaas was Schuller himself niet bepaald aanwezig, dus ik heb ‘m niet gevraagd of we er met het kamerkoor niet een keertje kunnen komen zingen…

Overigens ziet de buitenkant er natuurlijk ook niet verkeerd uit.

Helemaal rechts op de foto zie je een klein stukje van de toren die ook in de reflectie in de kerk te zien is.

Na dit bezoekje ben ik doorgereden over enkele van de vele freeways van Los Angeles, op weg naar het Union Station; omdat dat vlakbij een freeway ligt, leek het me handig om daar te parkeren en vanaf daar ook Downtown te gaan bekijken, omdat ik te vroeg was om bij mijn hotel in te checken. Onderweg naar Union Station werd de tweede magische grens bereikt: 80 graden F, oftewel zo’n 26 graden. Lang leve de airco, want in de file heb je ook niet zoveel koele rijwind om je oren… Maar buiten was het heerlijk!

Eenmaal geparkeerd bij Union Station ben ik eerst het station zelf gaan bekijken. Het is één van de grootste stations van de VS; niet qua aantal sporen (een stuk of 8), maar meer qua grandeur.

Daarna richting Downtown gelopen. Hoewel LA niet echt een centrum heeft, is dit toch het gebied wat daar het dichtste in de buurt komt. Als je de skyline van LA bekijkt, is dit het gebied waar al die hoge kantoorflats staan. Ook vind je er bijvoorbeeld een federale rechtbank en één van LA County.

De rondwandeling werd weer afgesloten in de buurt van Union Station, namelijk op het El Pueblo de Los Angeles, een plein net ten westen van het station. Er stonden allemaal kraampjes met ‘souvenirs’, het geheel deed me een beetje denken aan dergelijke pleinen in Praag. Daar ben ik dus vrij snel doorheen gelopen, waardoor ik uitkwam bij het postkantoor.

Het postkantoor op het Neude is ook niet verkeerd hoor, maar deze wint het toch…

Vervolgens doorgereden over de freeway naar het Travelodge-motel, waar het internet kennelijk gewoon werkt, gelukkig. Morgen en overmorgen kan ik jullie dus weer op de hoogte houden van mijn laatste avonturen in de States. Tot dan!

Na deze teleurstelling ben ik een klein stukje teruggereden naar Dana Point, alwaar ik even aan de kust ben wezen kijken. Of beter gezegd, bij de haven, want daar kwam ik terecht.

Vervolgens via de snelweg teruggereden naar Newport Beach, waar ik het winkelcentrum (waar ik toch langs kwam) even ging verkennen, om te zien of er nog interessante winkels waren. Waarom heten al die winkelcentra toch Fashion Nogwat? In Las Vegas kwamen we al de Fashion Show Mall tegen, hier heette het gebeuren Fashion Island. Maar al waren er lang niet alleen modezaken, interessante winkels waren er niet te vinden, dus ik was er snel weer weg. Nu reed ik naar het Balboa Island, een klein eiland in het water tussen het oostelijke deel van het Balboa Peninsula en het vasteland. Het eiland heeft één hoofdstraatje met winkels en restaurantjes, en voor de rest staan er alleen maar (erg) leuke huizen (dus ongetwijfeld verschrikkelijk duur).

Vervolgens ben ik gereden naar het Lido Isle, een eiland ten westen van het Balboa Island (wat is het verschil tussen isle en island?). Dat was eigenlijk een stuk minder spannend, dus ben ik er snel weer vandoor gegaan.

Hierna was ik van plan om in de zon op het strand te gaan luieren. Het was echter bewolkt geworden, en op het strand was het gewoon wandelend eigenlijk al wat fris, door het briesje van zee en het gebrek aan zon. Heb geen medelijden met me hoor, van het strand weg was er geen briesje meer en dus heerlijk, maar luieren op het strand ging even niet door. Dus reed ik naar het meest oostelijke puntje (The Wedge) van het schiereiland, om daar bij de pier een kijkje te nemen:

Daarna teruggereden naar het hotel, en even bekeken waar ik een hapje wilde gaan eten. Zo kwam ik terecht bij BJ’s Restaurant, vlakbij de Balboa Pier (waarop ik gisteravond nog had gegeten). Hier heb ik, volgens mijn bonnetje bediend door Joshua P. (fijn), een heerlijke Barbecue Chicken Pizza gegeten, met een Harvest Hefeweizen erbij. Lekker hoor! Inmiddels zit ik in het hotel lekker aan de koffie, want dat kon ik wel gebruiken en de schoonmaakster had zowaar drie zakjes achtergelaten (ze moesten zeker op). Die krijgt een fooi…

Morgen verlaat ik Newport Beach weer, onderweg naar mijn motel in Los Angeles. Wat ik ga bezoeken heb ik nog niet definitief besloten, maar het wordt of Downtown en Union Station, of het wordt Griffith Park. We zien wel!

P.S.: Zoals jullie zien had ik vandaag wat weinig foto’s om te plaatsen. Aangezien ik vanochtend (bij jullie gisteravond) mijn moeder aan de telefoon had en die vond dat ik een foto van mezelf moest plaatsen (moeders…), is er hier eentje uit het archief:

De foto is genomen zaterdag 1 maart (zie weblogverhaal “17 mijl plus 2 mijl” van zondag 2 maart). Het was op de 17 Mile Drive in de buurt van Monterey, bij het punt Restless Sea. Ja, ik ben er dus echt geweest, dit is het bewijs! Hoewel, is het wel de 17 Mile Drive en niet gewoon ergens in Zeeland…? Jullie zullen het nooit weten…… Tot morgen!

Na een kleine anderhalf uur rijden kwam ik aan in Malibu, wat – in tegenstelling tot Santa Barbara – echt volledig in overeenstemming is met alle clichés: alleen maar villa’s op de heuvels, met een ongetwijfeld prachtig uitzicht over de oceaan. Tuurlijk, die had je bij Santa Barbara ook wel (getuige ook de foto die ik gisteren plaatste), maar in de wijken rondom het centrum stonden gewoon normale huizen. In Malibu waren geen normale huizen te bekennen, maar zoals gezegd …

… wel een prachtig uitzicht.

Vervolgens verder gereden richting Los Angeles. In Santa Monica buigt de weg zich, via een heel klein stukje I-10, weg van de kust. Jammer van het uitzicht over de oceaan, maar het bracht wel een prachtig contrast aan het licht. Niet dat ik door een arme buurt reed, maar het was eigenlijk typisch LA: een bende van winkeltjes – bekende ketens en onbekende zaakjes – met allemaal neonachtige borden langs de weg, in alle denkbare kleuren. Nogmaals, geen arme buurt, maar eigenlijk gewoon een rommeltje.

Een paar mijl en tientallen stoplichten verder reed ik langs het Quality Inn in Hermosa Beach, waar we de eerste nacht geslapen hebben. Omdat ik wist dat dat vlakbij de kust lag en het lunchtijd was (1 uur), ben ik zomaar rechtsaf geslagen en naar de kust gereden. Daar stonden allemaal parkeermeters (shit!), maar ik wist precies te parkeren bij een automaat met nog 25 minuten op de teller (nice!). Een paar stuivers erbij gegooid en vervolgens, met een boterhammetje met kaas, een halfuur lekker op het strand geluierd. Van al die stoplichten word je namelijk erg moe, dus die pauze had ik even nodig…

Om half twee weer doorgereden, en weer tientallen stoplichten getrotseerd. Na een uurtje rijden was ik er bijna (nog een mijl of 12), maar omdat de weg hier weer vlakbij het strand liep en ik de tweede lading stoplichten ook wel zat was, heb ik in het rijke Sunset Beach (weer een mooi contrast) nog even een kwartiertje op het strand geluierd. Vervolgens doorgereden naar het motel, de Newport Channel Inn in Newport Beach, en ingecheckt op mijn kamer. Daar hebben ze zowaar net HDTV’s neergezet; helaas is het bij mij favoriete CNN niet in HD-kwaliteit te ontvangen, maar het is toch zeker niet vervelend tv kijken…

Daarna ben ik het Balboa Peninsula (=Schiereiland) gaan verkennen, te beginnen bij de oostelijke pier, de Balboa Pier. Daar reed ik het parkeerterrein op, waar ook weer allemaal parkeermeters stonden. Daar had ik geen zin in, dus was ik verder gereden. Eén blok verder stonden er echter geen parkeermeters meer en was er ook geen parkeerverbod, dus als echte Hollander daar geparkeerd en teruggelopen naar de pier.

Aan het uiteinde van de pier vond ik Ruby’s Diner, dus besloot ik later op de dag op deze pier naar de zonsondergang te gaan kijken en direct daarna te eten bij Ruby’s. Vervolgens heb ik een rondje gelopen door de Balboa Fun Zone, een gebied met wat kermisattracties (reuzenrad, arcade), hoewel het niet echt op een kermis lijkt. Hierna teruggereden naar de meest westelijke pier, de Newport Pier, waarvan ik het bestaan pas had ontdekt toen ik op de Balboa Pier op de kaart keek.

Bij het uiteinde van de Newport Pier zaten ook nog wat eettentjes, maar ik vond niets beters dan Ruby’s. Dus ben ik daarna teruggereden naar de Balboa Pier, waar ik heb genoten van de zonsondergang:

en vervolgens van een Hickory Burger bij Ruby’s Diner.

Morgen staat het zuidelijke eindpunt van de California State Route 1 op het programma, waarmee ik mijn missie zal voltooien. Zoals jullie merken heb ik ook echt (werkend) internet in het hotel, dus jullie horen morgen meer!

Na de dag lekker rustig te zijn begonnen, ben ik even na 10 uur in de auto gestapt en naar het visitor center gereden. Daar een foldertje opgehaald over de Red Tile Tour, een uitgezette wandeling door het centrum, gelegen rondom State Street. Daarna teruggereden naar het motel, de auto geparkeerd en naar het centrum gewandeld.

De tour leidde me langs een aantal mooie plekken van Santa Barbara, hoewel het meer een tour *langs* de gebouwen was, dan een tour *door* de gebouwen. Nu vond ik het, wandelend in de zon, niet erg om buiten te wandelen, maar een kijkje binnen was af en toe wel leuk geweest. Positieve uitzondering was het gerechtsgebouw, het Superior Court of California, ‘vestiging’ Santa Barbara County. Het gebouw, publiekelijk toegankelijk maar ook nog gebruikt voor rechtszaken, is zowel van buiten als van binnen niet bepaald lelijk te noemen:

Ik weet niet of het ergens op slaat, maar het lijkt me extra cru om in zo’n mooi gebouw de doodstraf opgelegd te krijgen…

Omdat ik de toren van het gerechtsgebouw niet kon beklimmen, beklom ik maar de parkeergarage aan de overkant van de straat. Niet erg gezellig, maar het gaf wel een erg mooi uitzicht. Onderstaande foto (in het midden zie je de toren van het gerechtsgebouw) beantwoordt direct al jullie brandende vragen waarom de tour ‘Red Tile Tour’ is gedoopt.

De eensgezindheid in dakpanteint is overigens te ‘danken’ aan een aardbeving in 1925, die de stad grotendeels verwoestte. Het stadsbestuur heeft de herbouw van de stad daarna zo gepland dat alle gebouwen qua architectuur bij elkaar lijken te horen.

Aan het einde van de tour aangekomen ben ik teruggewandeld over State Street, met een kleine omleiding door een ‘winkelcentrumpje’, Paseo Nuevo, waar ik een vestiging van Ben & Jerry’s tegen het lijf liep. Laat ik zeggen dat mijn plan om naar het motel terug te gaan om te lunchen niet meer nodig was… Dus liep ik direct door naar de Stearns Wharf, de kade aan het zuidoostelijke einde van State Street. Deze was wat minder extreem commercieel dan de beide Fisherman’s Wharfs die ik eerder heb bezocht in San Francisco en Monterey, maar nog steeds konden enkele eettentjes en souvenirzaakjes natuurlijk niet ontbreken. Vanaf daar van zowel een prachtig uitzicht naar rechts (de haven ten zuidwesten van de kade) …

… als naar links (de heuvels ten noorden van SB) genoten.

Na dit bezoekje ben ik wel teruggegaan naar het motel, alwaar ik de auto heb gepakt naar de Santa Barbara Mission. Daar heb ik een ‘self-guided tour’ gedaan door de missiepost; door het hoofdgebouw, de tuin en de kerk. Het is een erg indrukwekkend gebouw, opgericht in 1786 door Spaanse Franciscanen (ja, die heb je kennelijk ook).

Na de missiepost ben ik met de auto teruggegaan naar het hotel, waar ik om een uur of vijf de televisie heb aangezet, benieuwd naar de uitslagen van de vier presidential primaries (en de caucus) van vandaag. De tv is sindsdien niet meer uitgeweest (een erg spannende race in vooral Texas). De pizza die ik dus maar heb laten bezorgen (dat moet je ook eens gedaan hebben als je in een Amerikaans motel zit) smaakte in elk geval erg goed…

Morgen op weg naar mijn motel ten zuiden van LA; in Newport Beach om precies te zijn. Dat wordt mijn basis van waaruit ik donderdag het zuidelijke uiteinde van Hwy 1 hoop te bereiken om mijn ‘missie’ daarmee te voltooien. Het hotel in Newport Beach heb ik vanmiddag geboekt, zowaar via de telefoon, en heeft volgens zowel de website als de telefonist draadloos internet. Ook het hotel in LA, dat ik inmiddels geboekt heb, heeft volgens de website draadloos internet. Als het goed is kan ik jullie dus tot het einde van mijn vakantie, zonder onderbreking, dagelijks op de hoogte houden. En als het goed is kan ik dan natuurlijk ook dagelijks jullie reacties lezen; het blijft heel erg leuk om die hier, negen tijdszones verderop, zo regelmatig te mogen ontvangen!!

Hieronder in de gebruikelijke volgorde mijn twee belevenissen: eerst lees je over gisteren (zondag) en daaronder over vandaag (maandag).

Zondag

Vandaag was weer een hele dag rijden langs de Ca-1 als echte kustweg. Oké, ik heb wel wát snelweg gehad, maar dat was direct na vertrek uit Monterey en was hooguit een mijl of 2. Mooi zo!

Daarna liep de weg dus weer echt langs de kust. Daar werd vaak duidelijk dat ‘blasé’ hier nog niet echt van toepassing is op mij; als de weg even van de kust weg was gedraaid en even later weer terugkwam, dacht ik elke keer – zonder uitzondering – “wow!”. Maar ja, als jij na een bocht omgegaan te zijn dit zou zien:

Zou je dat ook niet denken dan?

Op het grootste deel van de rit was zeer regelmatig een parkeerhaventje beschikbaar. Dat is overigens het heerlijke aan het zuidwaarts rijden van deze weg; de parkeerplaatsen zijn aan de westkant van de weg en dus aan de kant van de kust. Ik denk dat ik het eerste uur nooit langer dan 10 minuten aan één stuk in de auto heb gezeten; vaak kwam ik kort na vertrek van een parkeerhaven alweer een prachtig uitzicht tegen.

Een wat langere stop maakte ik in het Pfeiffer Big Sur State Park. Volgens de Lonely Planet was hier een rondwandeling van 1,4 mijl richting een waterval, en dat stond mij wel aan. De kaart die ik bij de ingang van het park kreeg liet daarnaast ook nog een pad zien van 0,3 mijl (‘enkele reis’) naar een uitzichtspunt over de vallei. Een prachtig park! Wel jammer dat ik er op zondag was, want het was redelijk druk. Dat maakte het niet al te vruchtbaar dat ik erg stilletjes probeerde te lopen, om beesten niet weg te jagen. Ik heb één keer een eekhoorn mogen aanschouwen, maar die was zo beweeglijk dat ik er geen haarscherpe foto van heb kunnen maken. Wie wel stil bleef zitten:

Daarna door naar de watervallen. Die waren wel mooi, maar na die in Yosemite NP gezien te hebben, bleef het ook eigenlijk bij ‘wel mooi’ (hmm, nu wel blasé dus). Wel prachtig was het uitzicht over de vallei een stuk verderop.

Vervolgens doorgereden naar het volgende park, namelijk het Julia Pfeiffer Burns State Park. Wat die Pfeiffer hier voor vinger in de pap heeft gehad weet ik niet, maar dit is toch echt een ander park dan het vorige. Het ‘main event’ hier is de McWay Falls, de enige waterval in Californië die zich rechtstreeks in de oceaan stort. Nou ja, op het strand van de oceaan dan… De Lonely Planet daagt haar lezers uit minder dan een dozijn foto’s te nemen; toen ik daar stond was ik die uitdaging vergeten, maar ik heb er precies 11 foto’s gemaakt. Die zit!

Toen restte mij alleen nog het stuk naar het motel in San Simeon. Na daar ingecheckt te hebben ben ik nog even naar Cambria – een paar mijl verderop – gereden, om te tanken en even door de ‘hoofdstraat’ te wandelen. Die bleek niet zo spannend, maar de tank was in elk geval weer gevuld…

Maandag

Vandaag begon ik met de verkeerde kant op te rijden. Zoals een vriend van mij zegt: “je kunt met mij alle kanten op, behalve de goede”. Juist. Maar iets ten noorden van mijn motel lag het Hearst San Simeon State Historic Monument, oftewel het Hearst Castle. Een bizar groot kasteel, met nogal wat Europese trekjes. Het kasteel zelf, waarvan de bouw begon in 1919, is zo’n 5600 vierkante meter groot, en dan zijn er nog drie gastverblijven van 550, 250 en 200 vierkante meter. En, om het nog beter te maken, het hele complex is gelegen op een heuvel met prachtig uitzicht over de oceaan.

De aankomst vindt plaats beneden aan de heuvel in het Visitor Center. Dat lijkt wel wat op een groot station, met een lading wc’s, een broodjeszaak, een koffiekraam en een enorme souvenirwinkel. Ook zijn er 9 kassa’s en vertrekken de bussen van een heus platform met 3 ‘gates’. Elke rondleiding begint namelijk met een busrit van 10 minuten die je over een weg van 5 mijl naar het kasteel brengt.

Ik kwam binnen even na tien over tien, geen idee hebbende hoe laat de rondleidingen zouden beginnen. Ze blijken elk uur om .20 te zijn, dus ik had weer extreme mazzel. Na de busrit begon de echte rondleiding bij het buitenzwembad.

De Europese trekjes worden al duidelijk… Daarna werden we rondgeleid langs enkele van de gastenverblijven, en door één van de drie. Daarna gingen we het verblijf van Hearst zelf in – Casa Grande – waar we rondgeleid werden door onder andere de enorme zitkamer (waar één van de kleinere gastverblijven in zijn geheel in schijnt te passen), de eetkamer (zie foto), …

…, de biljartkamer en de bioscoop van Hearst. De rondleiding eindigde bij het grandioze binnenzwembad, dat overigens gevestigd was onder de tennisbanen.

Al met al een aardig optrekje, toch?

Na beneden te zijn aangekomen twijfelde ik nog of ik de film moest gaan bekijken waar je met je kaartje gratis naar binnen mocht. Deze zou echter veertig minuten duren, het was inmiddels al kwart over twaalf en ik moest nog 155 mijl (250 km) rijden, waarbij ik me niet wilde haasten en wat ik ook nog in het daglicht wilde doen. Dus ben ik maar vertrokken.

Eerste tussenstop was Morro Bay. Bij dat plaatsje staat Morro Rock, een enorme rots een klein stukje in de baai. Een raar ding om zo te zien, en leuk om even gestopt te hebben, maar je kon er verder eigenlijk niets. Wat al die auto’s er dus deden weet ik ook niet precies, hoewel het op zich wel een mooie en rustige plek was om te zwemmen.

Vervolgens doorgereden over de Ca-1, waarbij ik veel snelweg heb gehad, en dus weinig heb kunnen stoppen. Bovendien liep de weg voor een deel door het binnenland in plaats van langs de kust. Dat hielp me overigens wel om op een redelijke tijd in Santa Barbara aan te komen, waar ik om kwart over vijf bij het motel incheckte. Een mooie tijd om nog even rustig in gidsen en op internet uit te kunnen zoeken waar ik zou moeten eten. Dat werd ietsjes duurder dan de afgelopen dagen (hoewel dat steeds wel heel goedkoop was), maar wel heerlijk; bij het restaurant Opal heb ik een Tiger Prawn Pizza verorberd (zo lang aan de kust en nog niets uit de zee gegeten, dat vond ik niet kunnen).

Morgen hoef ik niet te verkassen, ’s avonds slaap ik ook weer in dit motel in Santa Barbara (internet gegarandeerd dus). Ik ga hier overdag in elk geval het centrum van SB verkennen; ook hier is een wandeling uitgezet langs een aantal historische gebouwen, dus dat is in elk geval lekker makkelijk. Morgen meer!

De 17 Mile Drive was de $ 9,25 entree (of ‘tol’, zo u wilt) meer dan waard. Hieronder zie je een foto van de ‘Spanish Bay’, door de Spanjaarden vroeger vaak per abuis aangezien voor de Monterey Bay (vanwege de grote rots net rechts van het midden in de foto), waardoor er hier in het verleden nogal wat schepen gestrand zijn. Zouden ze nou geen kaart hebben kunnen lezen of waren ze gewoon dronken? De Monterey Bay is toch een keer of 100 zo groot als deze Spanish Minibay…

De rotsen op bovenstaande foto, waar ik het al over had, vormen het ‘Point Joe’. Op de foto hieronder zie daar ook een gedeelte van, met daarachter het toepasselijk genoemde ‘Restless Sea’. Op dat punt zie je de golven duidelijk al verder uit de kust breken dan normaal gesproken. De verklaring hiervoor is even logisch als simpel, op dat rusteloze punt bevinden zich namelijk rotsen vlak onder het wateroppervlak.

Daar rondlopende kwam ik twee mensen tegen die ik afgelopen dinsdag ook al was tegengekomen in mijn hotel (met piano) in Bodega Bay. Bij het ontbijt had ik daar even zitten kletsen met een vrouw uit Canada, over hun en mijn vakantieplannen aan de kust. Ook zij verkenden Highway 1; alleen vliegen zij overmorgen al weer terug naar huis (die kom ik dus sowieso niet meer tegen; deze vakantie althans niet). Leuk toeval!

Even verderop stond de ‘Lone Cypress’. Toen ik even daarvoor in het foldertje erover las, dacht ik ‘wat een onzin, een boom die in z’n eentje staat is toch niet zo bijzonder?’. Maar hij staat er wel heel erg prachtig in z’n eentje te staan:

Overigens is het een bijzondere rit, die 17 Mile Drive. Ik heb een aantal van de mooie kanten laten zien, maar je rijdt niet alleen langs de mooie kust, je rijdt ook deels door bos (ook mooi!), midden door en langs enkele golf courses, en vooral ook langs dure villa’s. Het lijkt me helemaal niets om daar te wonen (1^e, 2^e, 3^e, 4^e of 5^e huis), tussen al die toeristen die met 10 mijl per uur over die route rijden! Maar ja, ook dat is Amerika, net als we op onze eerste hele dag naast een bijna lege snelweg iemand zagen rijden over een ‘tol-rijstrook’, gewoon om te laten zien dat hij dat wél kan betalen en jij kennelijk niet.

Vervolgens weer naar het motel gereden, daar even een paar boterhammetjes weggewerkt en vervolgens begonnen aan de Path of History. Zoals gezegd, het is een 2 mijl lang pad dat je langs enkele mooie, oude (19^e eeuwse) gebouwen voert. Eentje waarvan ik niet weet of ‘ie uit de 19^e eeuw komt, maar die wel mooi is, is het Victoriaanse ‘Perry House’:

Een beetje San Francisco-stijl (inderdaad, daar staan ook veel Victoriaanse huizen).

Ook mooi is de O’Donnell Library. Nu een bibliotheek dus, maar hiervoor een Protestantse kerk; de eerste gebouwd in Monterey (gebouwd in 1876).

Na deze mooie wandeling kwam ik rond een uur of 5 weer aan in het motel. Een verrotte tijd, want je gaat niet meer echt iets ondernemen voor je gaat eten. Dus heb ik naar de standaarduitvlucht gegrepen: de televisie. Hoewel die deze tijd een stuk leuker is dan ik nu doe vermoeden; vooral de coverage van CNN en enkele andere zenders over ‘Crucial Tuesday’ (a.s. dinsdag voorverkiezingen in vier staten) is erg interessant. Die staat nu weer op de achtergrond aan (Mike Huckabee die aan het zeuren is; je hebt gewoon verloren man!). Ook de reclames zijn bijzonder; bij alle geneesmiddelen leggen ze heel rustig uit dat je eerst je dokter eerst moet consulteren en dat je hem moet waarschuwen als je ineens last krijgt van 4 uur lange erecties (alsof je dat zelf niet verzint), maar op ‘tell sell’ geven ze niet meer informatie dan dat iets ‘6 betalingen van $ 49,99’ kost. Nu snappen de meesten vast wel dat het je dan dus $ 300 kost, maar toch strookt het niet echt lekker met elkaar.

Voor het eten vandaag had ik geen zin om met de auto te gaan, zoals ik gisteren wel moest. Aangezien er niets leuks in de buurt was, besloot ik maar voor wat onbekend fastfood te gaan. Op loopafstand had ik een ‘Jack in the Box’ en een ‘Denny’s’; omdat de laatste adverteert met de leus ‘Real breakfast 24/7’ was ik benieuwd en ben ik daarheen gegaan. Het bleek geen standaard fastfoodtent te zijn, maar een beetje een Amerikaanse burgertent (wel met een wat neutraler uiterlijk), maar dan dus als keten. Prima te eten, voor $ 10,21 was ik klaar, werd ik bediend met een gratis refill koffie, en kreeg ik een fatsoenlijke burger met lekkere French fries in plaats van zo’n slap broodje met dito frieten. Hier kom ik nog eens terug!

Morgen zak ik de kust verder af richting mijn motel in San Simeon. Of ik daar internet heb weet ik niet, het is dezelfde keten als waar ik afgelopen woensdag geen internet had. Maar het is óók weer dezelfde keten als waar ik zo’n twee weken terug wel gewoon internet had… We zien wel dus!

In de Lonely Planet stond een nogal vage beschrijving van hoe je bij een winkelcentrum kon komen, waar je gratis kon parkeren, vlakbij het centrum. Bovendien was die beschrijving gericht op reizigers die uit het noorden of oosten kwamen, en ik moest natuurlijk weer uit het westen komen. Na het bordje “Downtown next 3 rights” ben ik maar bij de tweede straat naar rechts gegaan, en reed ik zo tegen een winkelcentrum aan, met gratis parkeren. Gelukje! En de lucht was ook nog eens blauw geworden!

Vervolgens ben ik op en rond Pacific Avenue – het downtown van Santa Cruz – wat rond gaan banjeren. Eigenlijk is het een rare stad, Pacific Ave is helemaal geen mooie straat ofzo, maar er hing wel een lekker sfeertje. Ik ben dus maar een koffie wezen halen bij Bad Ass Coffee (?!) en heb die lekker langzaam op het terras, heerlijk in de zon, opgedronken.

Na Pacific Ave ben ik richting de Municipal Wharf gelopen. De wharf zelf was niet spannend (typische overdreven toeristenkitschwinkeltjes en veel te dure eettentjes), maar het uitzicht was allesbehalve vervelend te noemen. Aan de oostkant keek je bijvoorbeeld richting de Beach Boardwalk, een grote kermis op het strand, die vandaag helaas dicht was:

Hierna ben ik nog even langs de Beach Boardwalk gelopen, om zomaar even te kijken, maar helaas mocht je er niet in. Vervolgens op Pacific Avenue nog een broodje gehaald, met een kleine frisdrank: 21 fl oz (0,62 l) voor $ 1,39, uiteraard met gratis refill. Waarom je ook een flesje van slechts 16,9 fl oz (0,5 l) kon kopen voor $ 1,79, zonder refill, is me niet helemaal duidelijk…

Na dit broodje (nou ja, ‘broodje’; het was een footlong, dus 30 cm) weggewerkt te hebben, ben ik teruggelopen naar de auto, om richting het Natural Bridges State Park te rijden, waar de natuurlijke brug helaas was ingestort, maar waar nog steeds een mooi uitzicht te zien zou zijn. Onderweg had ik al mooi uitzicht op een typisch Santa Cruz-tafereel: een oude BMW met een surfplank door het dakraam:

Is er nog een surffan met interesse voor een Opel Astra uit 1993? Slechts € 2500, maar dan heb je er wel een dakraam bij om je surfplank door te vervoeren. Ik hoor het wel! (Volgens mij krijg je in Nederland direct een boete als je zo rondrijdt)

Aangekomen bij Natural Bridges bleek het inderdaad een mooi tafereel:

Gelukkig hoefde ik hier geen $ 6 parkeerkosten neer te tellen om slechts 5 minuutjes rond te kijken. Er was namelijk een speciaal ‘maximaal 20 minuten’-parkeerterrein aangelegd. Heerlijk.

Vervolgens ging ik langzaamaan onderweg naar Monterey, wel nog over de West Cliff Drive in Santa Cruz, waar ik nog een keertje gestopt ben om van het uitzicht te genieten:

Niet verkeerd! Hierna ben ik in één keer doorgereden naar het motel in Monterey, aangezien de Ca-1 hier grotendeels snelweg was en het dus niet zo spannend was (of eigenlijk gewoon onmogelijk) om te stoppen. Na het inchecken nog een klein rondje richting centrum gelopen, en op internet gezocht voor een leuke eettent. Die vond ik: Hula’s Island Grill, aan de Lighthouse Ave in de wijk New Monterey. Een Hawaïaanse tent, waar ik een Duke’s Luau Pork Plate – met ananas – heb mogen eten. Erg lekker!

Morgen ga ik het centrum van (Old) Monterey verder verkennen, onder andere door de 2 mijl lange Path of History te wandelen, een ‘self-guided tour’ langs een aantal gebouwen uit de 19^e eeuw. Ook staat de enige privétolweg ten westen van de Mississippi (zijn ze daar trots op ofzo?) op het programma: de 17 Mile Drive, die langs een adembenemend deel van de kust schijnt te voeren. ’s Avonds land ik weer aan in ditzelfde motel, dus een internetverbinding is gegarandeerd!

Woensdag

Inderdaad, vandaag stond er qua wegen meer op het programma dan alleen de California State Route 1. Daar heb ik namelijk vandaag het noordelijke eind van bereikt, en daarna ging ik over de US Route 101 weer een stuk zuidwaarts (‘down’ dus…!).

De dag begon zoals gebruikelijk rond een uur of 10. Qua rijden dan, de wekker stond om 8 uur, en daarna is het devies: lekker rustig douchen, ontbijten et cetera. Als eerste ben ik gestopt bij een autowashok, waar je zelf je auto kon wassen (met zo’n spuit) voor $ 1,50. Hoewel het me niet zo veel uitmaakt of ik in een vieze auto rijd, was ’ie nu wel héél vies, en voor slechts $ 1,50 een schone auto zag ik wel zitten…

Daarna met mijn glimmende bolide onder een bijna geheel blauwe lucht mijn tocht noordwaarts over de Ca-1 vervolgd. Er waren niet zo veel ‘attracties’ (parken en dergelijke) meer te vinden langs het noordelijke stuk; alleen één State Park waarvoor je weer $ 6 parkeerkosten moest betalen zonder dat je precies wist wat er achter was. Daar had ik dus geen zin in.

Al snel werd de blauwe lucht omgeruild voor een beroemd Noord-Californisch wolken-/mistdek (‘mistdek’, nieuw woord?). Gelukkig was de weg zelf niet in de wolken, dus ik had nog altijd een duidelijk uitzicht op mijn medeweggebruikers, maar vooral ook mooi uitzicht op de wolken richting zee:

Achter de wolken zit dus nog land! Maar de wolken versperden ook dichterbij het zicht op land:

Nee, je ziet inderdaad niet heel veel op die foto, dat is dus het idee…

Even daarna – naar mijn zin al veel te snel – boog de weg van de kust af om richting het dorpje Leggett en de weg US-101 te gaan. Door een prachtig bos, maar helaas geen parkeergelegenheid om foto’s te kunnen maken (stoppen op de ‘passeerstroken’ is streng verboden en er schijnen nogal hoge boetes op te staan; ondanks de zeer geringe pakkans toch een te groot risico voor een arme student).

En toen kwam het onvermijdelijke: het einde van de Ca-1:

Gelukkig is dit niet de laatste keer dat ik een dergelijk bord op de foto zet. Morgen begin ik immers aan mijn tocht over het zuidelijke deel van deze weg (onder San Francisco), en hoop ik één à anderhalve week later ook bij het zuidelijke eindpunt van de Ca-1 (nabij Dana Point) een parkeerplekje te kunnen vinden om het bord ook daar te vereeuwigen. Onzin natuurlijk, maar goed…

De rest van de dag heb ik besteed aan het ‘driven down the 101’, tot mijn motel in Rohnert Park. Ook best een aardige weg om te rijden, maar hoewel het lang niet overal een snelweg is, heeft de weg toch echt een doorgaand karakter en heb je niet zo vaak een prachtig uitzicht op een moment dat je ook nog kunt stoppen om een foto te maken. Mijn laatste foto vandaag heb ik dus ook genomen rond het middaguur, bij het einde van de Ca-1.

Morgen drive ik verder down the 101. Enkele mijlen boven de Golden Gate komt die weer samen met de Ca-1 (waar ik dus afgelopen maandag in de andere richting de afslag heb genomen) en net ten zuiden van de Golden Gate buigt de Ca-1, en ik dus ook, weer af naar het zuiden. Over mijn rit naar Half Moon Bay kunnen jullie hieronder natuurlijk al verder lezen…

Donderdag

Vanochtend zoals gebruikelijk om 8 uur opgestaan, maar kennelijk mijn ochtendritueel sneller afgewerkt, want om kwart voor 10 zat de tank van de auto alweer vol en reed ik alweer op de US-101 zuidwaarts. Ondanks dat de reis naar San Francisco niet geheel fileloos verliep, reed ik na ruim een uur aan de zuidkant van de stad de snelweg al weer op. Gelukkig zou die snelweg niet al te lang duren; ik kwam immers voor de kustweg.

De dag was prachtig begonnen. Rond een uur of 11 was het een graad of 16 en was de lucht helemaal blauw. Daarom besloot ik dat het wel even de moeite waard was om bij het Fitzgerald Marine Reserve in het plaatsje Moss Beach te stoppen. ‘Marine’ als in het Engelse woord voor ‘van de oceaan’, niet die vechttroep… Onderweg daarnaar een stukje verkeerd gereden (je kon op twee manieren naar rechts, uiteraard gokte ik op de verkeerde manier), maar daardoor kwam ik wel dit geniale bord tegen:

Aangekomen bij het Reserve weinig spannende kleine zeebeestjes gezien (eigenlijk gewoon geen), maar wel weer een prachtig uitzicht over de zee.

Na dit bezoekje ben ik verder zuidwaarts doorgereden. Al rond een uur of twaalf langs mijn motel in Half Moon Bay gereden; dat leek me wat vroeg om in te checken, dus ben ik doorgereden naar het de Main Street van het dorpje, en heb daar wat rondgelopen. Helaas geen leuke winkels (hoewel ik natuurlijk nogal kritisch ben op dat gebied), maar toch best een leuk dorpje.

Ook heb ik helaas geen coffee-to-go kunnen vinden, om die dan iets verderop langs een weg-met-uitzicht bij mijn lunch te kunnen drinken. Dat heb ik nu maar gedaan zonder die koffie, maar wel op zo’n weg-met-uitzicht:

Je kijkt hier oostwaarts richting het zuidelijke eind van de San Francisco Bay, de foto is genomen net onder de kruising van de Ca-92 en de Ca-35. De Lonely Planet raadde namelijk een omweg via de Ca-35 aan, omdat dat een mooie route zou zijn om te rijden. Dat klopte gelukkig, maar wel weer zo’n route zonder enige stopmogelijkheid. Geen foto’s dus (maar wel weer een mooie route gereden).

Laatste stop van de dag was Pigeon Point Light Station. Helaas is de vuurtoren echter al jaren gesloten vanwege slijtage.

Onderweg terug ben ik nogmaals in het centrumpje van Half Moon Bay gestopt, omdat ik eerder vandaag vergeten was te kijken voor een eetgelegenheid. Helaas was alles vér boven mijn budget, dus heb ik zojuist op mijn motelkamer een magnetronmaaltijd verorberd. Het is nogal een kamer; naast een televisie en een tafel met twee stoelen (dat is standaard), heb ik een magnetron en een koelkast (zie je soms wel eens vaker) én een bank met salontafel. Een flink ruime kamer dus! Aanzienlijk beter dan mijn vorige kamer, waar alleen een bed, een tv en een bureau met één stoel stond. Nou ja, meer heb ik niet nodig, maar wat ruimte is wel lekker…

Morgen rijd ik, met onderweg in elk geval een stop in Santa Cruz, naar mijn motel in Monterey. Gelukkig heb ik net op tv een reclame gezien van die motelketen waarin ze aangaven overal gratis internet te hebben, dus ik verwacht morgen weer van me te laten kunnen horen… Tot dan!

Na vanochtend genoten te hebben van het ontbijt in de Bodega Bay Inn – een ‘self-service continental breakfast’, oftewel een ingerichte keuken met brood, beleg, koffie en thee – in de auto gestapt en noordwaarts gereden op de California State Route 1. Eerste tussenstop zou zijn het Fort Ross State Historic Park; grotendeels een replica van een Russisch fort dat op die plaats gestaan heeft. Eigenlijk was het fort de $ 6 parkeerkosten niet echt helemaal waard, hoewel ik het toch best leuk vond om er even rond te lopen en te kijken. Waarschijnlijk was het fort veel indrukwekkender voor de groep ‘4th graders’ (kids van 9 of 10 jaar) die er afgelopen nacht hadden geslapen, helemaal in het thema (inclusief kleding) uit de bijbehorende periode, begin 19^e eeuw. Wat overigens wel prachtig was, was dat er een stel vogels bijna bovenop een aantal vogelverschrikkers was neergestreken. Zo afschrikwekkend waren ze dus niet…

Volgende stop was Point Arena Lighthouse. Helaas was deze vuurtoren toevallig vandaag dicht; kennelijk mag je alleen met een gids naar boven, en was er vandaag voor het eerst in tijden (aldus de dame achter de balie) geen gids aanwezig. Erg jammer, want ik had de kust graag van wat hogerop bekeken. Wel was de weg naar de vuurtoren toe erg mooi:

Bij een parkeerplaats verderop langs de weg, waar ik gestopt was vanwege het uitzicht op de rotsen langs de kust, was het vergeven van de meeuwen. Toen ik in de auto, na wat foto’s gemaakt te hebben, nog even op de kaart zat te kijken, landde er ineens een meeuw op de motorkap van de auto. Ook wel een bijzonder gezicht, zo’n beest vlakbij:

Aangezien ik het niet zag zitten dat het beest mijn huurauto zou beschadigen, vond ik het al snel tijd om er vandoor te gaan. Ik hoopte dat ‘ie zou schrikken van het starten van de motor; dat gebeurde wel (je zag ‘m even bewegen), maar hij bleef wel mooi zitten. Dus moest de lompe methode gebruikt worden; bij een druk op de claxon ging ‘ie er gelukkig wel vandoor en kon ik meeuwloos mijn reis vervolgen.

Een klein stukje verder, aan de kust ten westen van Mendocino, stond ook een aantal hele mooie rotsen voor de kust ‘gedrapeerd’:

Na dit uitzicht doorgereden naar mijn Super 8-motel in Fort Bragg. Daar ingecheckt, mijn spullen uitgeladen en even het dorp ingereden. Daar zag ik in het ‘centrum’ ineens een bierbrouwerij, de North Coast Brewing Co., waar ik maar even naar binnen ben gelopen en waar ik twee lokaal gebrouwen biertjes heb ingeslagen. De eerste *was* erg lekker, de tweede *is* erg lekker. Tussen de eerste en de tweede in heb ik nog een ‘Roasted Turkey Dinner’ verorberd in Perko’s Cafe Grill, vlakbij het motel.

Morgen rijd ik de laatste 45 mijl van de California State Route 1 noordwaarts, tussen Fort Bragg (hier dus) en het eindpunt nabij Leggett. Daarna nog zo’n 130 mijl zuidwaarts over de US Route 101 richting mijn motel in Rohnert Park.

Een andere reden dat ik blij ben met de internetverbinding, is dat ik vanavond – in deze chique inn – in de ‘Music Room’ logeer. Eerder vandaag zat ik mezelf in de auto al op m’n kop te geven over het feit dat ik vergeten was wat bladmuziek op m’n laptop te downloaden, aangezien de Music Room beschikt over een heuse (weliswaar niet geheel zuivere) piano! Daar moet toch wat op gespeeld worden, om het gebrek aan muziek maken gedurende deze vier weken vakantie enigszins te compenseren…

Goed, nu over de belevenissen van eerder vandaag. Vanochtend om stipt 10 uur in de auto gestapt, en richting de Golden Gate Bridge gereden. Direct aan de noordkant daarvan zit ook nog een uitzichtspunt, dus daar ben ik maar eventjes gestopt. Een erg mooi uitzicht op de brug en op de stad, maar zo enorm veel en fel tegenlicht dat foto’s maken compleet zinloos was.

Na dit uitzicht ging ik op weg naar Muir Beach Overlook, wat volgens een van de boekjes een prachtig uitzicht gaf over de zee en de kust van Northern California. Kennelijk was er ook een gewone Muir Beach (zonder Overlook); dat bleek althans toen ik daar ineens stond. Dat was ook best een mooi strand (de eerste kennismaking met de kust zonder stad eromheen), maar ik ben toch al snel doorgereden naar de Overlook. Daar van een adembenemend uitzicht genoten over de oceaan en de kust.

Vervolgens ben ik doorgereden naar het Muir Woods National Monument. Daar zouden grote redwood-bomen staan, en volgens het boekje was dit zeer de moeite waard. Het boekje had gelijk; ik heb een korte wandeling gemaakt (zo’n 2 km; de volgende in lengte was direct veel langer en ik wilde nog meer zien) tussen een heleboel hoge redwood-bomen…

…om een riviertje.

Het dagprogramma vervolgde zich met de reis naar de Point Reyes National Seashore, waar een mooie vuurtoren zou staan. Die stond er zeker, maar je moest wel eerst een flink lange trap afdalen. Bovenaan stond zelfs een bordje (‘Caution!’) dat de terugweg (omhoog dus) nogal zwaar was, omdat de hoogte vergelijkbaar was met een gebouw van 30 verdiepingen. Tsja, dat merk je toch pas op de terugweg, dacht ik… De vuurtoren stond er in het zonlicht inderdaad erg mooi bij:

Daarna op weg naar het hotel, waar ik m’n spullen even gedumpt heb en direct ben doorgereden naar de kust, waar ik rond 10 voor 6 aankwam; de zonsondergang zou om 6 uur zijn, had ik toevallig eerder die dag op een bordje bij de vuurtoren zien staan. Aldaar een prachtig uitzicht gehad op hoe de zon zich in de zee liet zinken:

Toen moest ik maar eens op zoek naar een eetgelegenheid. Een gulden middenweg bestaat niet in dit dorp, dus ben ik bij een soort van Amerikaanse snackbar (met ‘Open’ in neonverlichting enzo) naar binnen gedoken, en heb daar onder het genot van een hefeweizen-biertje een portie Fish and Chips verorberd. Niet bepaald Amerikaans dacht ik zo, maar wel erg lekker.

En nu zit ik in mijn royale hotelkamer, met piano en Kingsize bed, dit verhaal te typen. De streek kenmerkt zich niet echt door goedkope motelketens (branches an sich zijn hier sowieso nauwelijks te vinden), dus dit was zowaar ongeveer de goedkoopste optie (wel $79) in de hele streek. Maar wel een briljante goedkoopste optie:

Hier kan ik wel een nachtje maffen… Morgen naar mijn (hele goedkope) motel in Fort Bragg; onderweg onder andere stoppen te Jenner, Fort Ross, Gualala, Point Arena en Mendocino. Als de tijd het toelaat…

Tot slot nog even een bedankje weer voor jullie reacties, die zijn zo ver weg altijd erg leuk om te lezen!!

Ik ben begonnen met een tripje naar Alamo Square, waar een aantal mooie (en grote) Victoriaanse huizen op een rijtje staat, genaamd de Painted Ladies (wie verzint zo’n naam??). Hoewel het nog flink regende toen ik voor het hotel op de bus stond te wachten, was het bij aankomst op Alamo Square droog, waardoor ik het beroemde rijtje mooi op de foto kon zetten:

Toen ik daarna een korte wandeling door het parkje maakte, kwam er ineens met een noodgang zwaardere bewolking overgewaaid; het waterige zonnetje was ineens verdwenen. Uit die wolken bleek bovendien later helaas ook wat regen te komen…

Na Alamo Square gezien te hebben pakte ik de bus richting de noordrand van het Golden Gate Park (dat overigens niet vlakbij de gelijknamige brug ligt, mocht u dat denken). Het is, in elk geval voor een stadspark, enorm van omvang; zo’n 800 meter lang en zo’n 6,5 kilometer breed. Eerst heb ik in het oostelijke deel van het park een stuk gewandeld, onder andere rondom en over de Strawberry Hill (alweer zo’n vreselijke naam), gelegen middenin het Stow Lake. Middenin? Ja, middenin. En om die heuvel te bereiken heb je dan uiteraard een bruggetje nodig:

Er zijn eigenlijk zelfs twee bruggen, maar deze leverde de leukste foto’s op…

Na aan deze kant van het park gewandeld te hebben, ben ik met de bus een kleine 2 kilometer opgeschoven naar het westen, alwaar ik de benen weer even heb gestrekt. Ook daar was veel natuurschoon te bewonderen. Menselijk gecreëerd natuurschoon weliswaar, maar daarom niet minder ‘schoon’:

Tenslotte ben ik helemaal naar het westen doorgelopen en ben ik de Great Hwy (die helemaal niet zo great was) overgestoken naar Ocean Beach. Dat het bepaald niet het weer was om aan het strand op je handdoekje te gaan luieren was misschien voor sommige mensen erg jammer, maar de harde wind zorgde wel voor een mooie, wilde oceaan.

Daarna met de tram teruggegaan naar het centrum van de stad, alwaar ik rond kwart over drie met een Starbucksje ben neergestreken op Union Sqaure. Toen ik wat in de foldertjes zat te bladeren wat ik nog wilde zien, bedacht ik me ineens dat ik het Cable Car Museum – waar we met de Cable Car al een paar keer langs waren gereden maar waar we geen tijd voor hadden – nog niet met een bezoekje had vereerd! Toen de ‘tall coffee’ (‘tall’ is Starbucksiaans voor ‘small’) op was, ben ik op de Cable Car gestapt richting het museum, dat helemaal gebouwd was rondom het punt waar de kabels voor de verschillende lijnen aangestuurd worden. Verder stond er een aantal bordjes met uitleg over hoe de kabels in deze ruimte lopen en waarom zo, hoe de bestuurder z’n tram kan vastkoppelen aan de kabel en hoe kabels vervangen worden. Interessant om te lezen, want het speelt zich toch allemaal onder de grond af… Uiteraard stond er ook een bordje over de totstandkoming van het fenomeen; iemand (kennelijk een slimme vent) bleek ooit met eigen ogen gezien te hebben hoe een paardentram op een steile helling was gekanteld vanwege de vele regenval, dat deze vanwege het gladde oppervlak de helling vervolgens helemaal afgleed en de paarden het hele eind met zich meetrok, met de dood van de paarden tot gevolg. Kennelijk greep dit beeld deze ‘slimme vent’ zo erg aan, dat hij een systeem ging ontwerpen zonder paarden, en zonder ‘slipgevaar’. En dat is ‘m volgens mij aardig gelukt!

Volgt nog een foto van hoe de kabels door het museum lopen:

Daarna weer met de Cable Car terug naar het gebied rond Market St. Ik wilde nog wat ten zuiden van Market rondlopen (SoMa; South of Market), omdat dat ook leuk zou zijn. Nou, eerlijk gezegd vond ik er daar geen klap aan (tsja, dat kun je ook wel eens hebben), maar ik heb er gelukkig wel een goede supermarkt gevonden voor de boodschapjes.

Daarna terug naar het hotel en onderweg nog even een fastfoodhap gehaald; ik had namelijk geen leesvoer in m’n schoudertas meegenomen om in een restaurant wat te doen te hebben. Bovendien dacht ik niet dat ik nog zin zou hebben om, als ik eenmaal in het hotel was om een boek te halen, de deur weer uit te moeten om te gaan eten. Enfin, van je fouten leer je, dus vanaf morgen gaat dat anders!

Morgen vertrek ik uit San Francisco. Waarschijnlijk ga ik eerst in Sausolito nog het uitzicht over de baai op SF bekijken, en daarna rijd ik via het Mount Tamalpais State Park en via Point Reyes National Seashore (inclusief de bijbehorende vuurtoren) naar mijn hotel in Bodega Bay. In dat hotel heb ik helaas geen internet; ik zal wel mijn verhalen opschrijven, maar jullie kunnen ze dus pas overmogen lezen… Tot dan!

De drukke dag van vandaag begon al heel vroeg. Even na half zes werd ik m’n bed uitgetimmerd omdat mijn vader vandaag richting New Orleans zou vliegen, en zijn vlucht al om 9 uur zou vertrekken. Eerst moesten we met de bus naar een BART-station (BART is zeg maar een beetje de langere-afstands-metro hier), en dan met BART naar het vliegveld. Door een hotelmedewerker was ons gisteren wijsgemaakt dat de bus richting BART vanaf 6 uur al elke 10 minuten zou rijden. Dat bleek echter pas vanaf 7 uur te zijn, daarvoor reed ‘ie slechts eens per half uur (volgens de hotelmedewerker die er vanochtend stond). Dus ik terug naar de kamer gelopen om de autosleutels te halen, rijdt intussen die rotbus natuurlijk langs… Maar goed, toen heb ik hem dus maar met de auto bij het BART-station afgeleverd en ben ik vervolgens terug naar het hotel gegaan, in plaats van hem volledig tot het vliegveld te vergezellen. Jammer, maar wel even het handigst zo. Overigens is Wim – na als alleenreizende buitenlander een uitgebreide scan op schoenen, jas, laptop, fotocamera, pda et cetera ondergaan te hebben – inmiddels veilig aangekomen op zijn hotelkamer in New Orleans.

Na zelf nog even op de hotelkamer geluierd te hebben, ben ik aan het einde van de ochtend zelf ook met BART meegereisd. De computerstem die de aankomende treinen omroept was wel erg duidelijk een computergegenereerde stem; hij leek precies op de (hele slechte) stem die ergens diep verstopt in het configuratiescherm van Windows dingen voor je voor kan lezen, genaamd Microsoft Sam. Overigens hadden ze ook een ‘Microsoft Sabine’, voor de treinen in andere richting. Lekker nuttig…

Enfin, de treinen zelf waren nuttiger dan het omroepsysteem, want ze brachten mij naar Downtown Berkeley, alwaar ik van Marlou – die ik een jaar of 15 niet had gezien en die nu een aantal maanden in Berkeley studeert – een heuse guided tour kreeg over de campus van de University of California, Berkeley. Wat een campus! Waar we het in Utrecht moeten stellen met een strak aangelegd vierkant stukje gras is hier gewoon een heel park, compleet met beekje. En dan die gebouwen!

Ook een bekend onderdeel van de campus is Sproul Plaza, waar in het verleden veel demonstraties gehouden zijn, voor en/of tegen van alles en nog wat. Aan de noordkant van dit plein staat de zogenaamde Suther Gate:

Na deze rondleiding ben ik, met Marlou en enkele van haar Berkeley-vrienden, teruggereisd naar San Francisco. Daar was vanavond de Chinese Nieuwjaarsparade, waar we letterlijk 2,5 uur voor in de regen en de kou hebben gestaan. Met de storm (zie titel) viel het wel mee; het waaide wel flink hoor, maar de aankondiging die vanochtend uitgebreid op de televisie was geweest, had veel weg van het gemiddelde Nederlandse weeralarm; zwaar overdreven dus.

De parade zorgde overigens voor mijn all-time fotorecord. Ik durf te zweren dat ik nooit eerder op één dag (of eigenlijk zelfs binnen 8 uur) meer dan 200 foto’s gemaakt heb. En ik verwacht ook niet dat het snel weer zal gebeuren…

Het nieuwe jaar is het jaar van de rat, dus vandaar bovenstaande kar. Overigens was een deel van de groep al op tijd weer weggegaan en was een ander deel (twee dames) voor de regen gaan schuilen in Macy’s. Dit is wat er overbleef:

En dan krijgen jullie nog een foto van de gigantische draak aan het einde van de parade:

Toch wel mooi, het Chinees Nieuwjaar was volgens mij al een week of twee geleden, maar ze vieren het nog steeds… Hoewel deze parade wel als afsluiting van de festiviteiten diende.

Als afsluiting van de festiviteiten van vandaag hebben we nog een beetje avondeten naar binnen gewerkt (garnalen-noodlesoep; na een hele forse lunch, want gewoon één broodje bestellen lukte niet echt). Daarna een flink eind langs de tramrails richting het hotel gelopen, omdat ik dacht dat de bus vol zou zitten. Op ongeveer driekwart van de wandeling kwam er eindelijk een tram aan en daar heb ik de rest van de reis mee afgelegd. Toch was de lange wandeling niet helemaal nutteloos; ik heb de Bay Bridge in het donker mogen aanschouwen:

Wat een gaaf uitzicht!

Morgen meer San Francisco. Wat ik precies ga doen weet ik niet precies, maar dat zoek ik morgen wel uit. Nu ga ik lekker vroeg naar bed, na een hele lange en bovendien drukke dag…

Daarna naar het uitzichtspunt gelopen, waar ik een enorme lading foto’s heb gemaakt. Voor aanvang van de vakantie had ik nooit gedacht een 4GB-kaartje vol te kunnen schieten (zo’n 1600 foto’s), maar nu is het nog slechts een kwestie van dagen… Gelukkig heb ik mijn laptop bij me en kan ik het kaartje dus gewoon leeggooien en opnieuw beginnen. Enfin, één van de vele foto’s van het uitzicht:

Hierna zijn we een flink stuk de brug opgelopen; tot iets voorbij het ‘optische midden’ (oftewel: iets voorbij het punt waarbij de dikke kabels het laagste hangen). Dat vonden we wel weer ver genoeg, aangezien we ook nog terug moesten en we de brug daarna toch nog per auto zouden trotseren… Ook op deze wandeltocht hebben we de camera uiteraard paraat gehouden:

Na de Golden Gate Bridge zijn we rechtsaf geslagen en zijn we via de Richmond-San Rafael Bridge (Interstate 580) en de Bay Bridge (Interstate 80) weer richting San Francisco gereden. Terug aangekomen bij het hotel zijn we in oostelijke richting gelopen, naar het uitzichtspunt Telegraph Hill. Vanaf daar een mooi uitzicht over de stad, vooral richting Lombard Street, oftewel het kronkelstraatje (heerlijk die 12x optische zoom):

Vanaf Telegraph Hill hebben we de bus naar beneden genomen, en zijn aan de noordkant van China Town uitgestapt. Daarna heel China Town van noord naar zuid doorkruist en in een winkel waar ze eindelijk échte koffers verkopen gekeken (geen slappe halve tassen dus), omdat mijn geleende koffer toch wel wat klein bleek. Omdat we uiteraard geen idee hadden van de maten van die geleende koffer, moesten we eerst terug naar het hotel voor een vergelijking. Onderweg van de winkel naar de bus (of eigenlijk eerst nog via de Starbucks) kwamen we de beroemde poort van China Town tegen:

Daarna zijn we dus teruggegaan naar het hotel, waar we de koffers hebben opgemeten aan de hand van maten op de kaart van San Francisco (heel innovatief, maar we hadden geen meetlint bij ons). Vervolgens terug naar de kofferwinkel. Het leek ons wel wat dit per Cable Car te doen, maar er stond helaas een enorme wachtrij bij het beginpunt. Sluw als wij beiden zijn, bedachten we dat we misschien wél op konden stappen als we door zouden lopen naar de eerstvolgende halte, aangezien de tram bij het beginpunt door de werknemers expres niet helemaal werd volgeladen. Onze sluwheid bleek in ons voordeel te werken, en we konden vanaf die halte meereizen door op de treeplank te gaan staan. Ook dát moet je op bezoek in San Francisco een keer gedaan hebben… Vanwege de krapte tussen het andere verkeer leek het me alleen niet bijster tactisch om hier foto’s van te nemen.

Aangekomen bij de kofferwinkel nog wat af weten te dingen, omdat we – volgens de verkoper – ons aan de belofte om terug te komen hadden gehouden, en dat beviel hem wel. Tsja, het zal wel, maar ik had mijn korting binnen. Vervolgens dus met de gloednieuwe (van de vrachtwagen gevallen) Samsonite midden in de spits in de bus mee naar het hotel. Van daar al lopend op zoek naar een leuk eettentje, met de gedachte ‘als we niets vinden gaan we gewoon weer naar die goede Italiaan van eergisteren’. Direct naast die goede Italiaan van eergisteren bleek echter een goede Thai te zitten, alwaar ik mijn honger heb weten te stillen met een heerlijke ‘homemade boneless duck’.

De afgelopen tien dagen zijn snel voorbij gegaan. Morgenochtend al (dit keer wél al bij het krieken van de morgen) ga ik met mijn vader naar de luchthaven van San Francisco, om er zeker van te zijn dat hij echt op zijn vlucht naar New Orleans stapt. Daarna beginnen de ruim twee weken in m’n eentje; eerst nog twee dagen San Francisco, dan drie dagen aan de kust ten noorden van SF, en daarna mijn tocht langs de kust, van SF zuidwaarts naar LA. Als het goed is heb ik dan over 2,5 week elke yard van de California Hwy 1 gezien…

We zijn de dag begonnen met een wandeling (van hooguit 2 minuten) van het hotel naar het beginpunt van de Powell Mason Cable Car Line, net onder de kruising van Taylor en Bay. Aldaar hebben we beide een meerdaags paspoort gekocht voor de Muni – het OV van de stad – en zijn we op de beroemde Cable Car gestapt, naar het eindpunt bij de kruising van Powell en Market.

Aangekomen bij het eindpunt hebben we wat rondgekeken in enkele winkels en winkelcentra rond Market Street, en heeft mijn vader zich vergaapt aan de uitgebreide jazzcollectie van de plaatselijke Virgin-vestiging (gelukkig met resultaat: 1 cd van Lu Watters). Ik zat in de tussentijd aan mijn dagelijkse bakkie troost, gelukkig wel met een leuk uitzicht over de bedrijvigheid van Market Street en omgeving. Daarna zijn we langzaamaan richting Chinatown gewandeld; een wijk waar écht zoveel Chinezen rondlopen als de verhalen doen vermoeden. En een wijk waar het door de krappe opzet vrij lastig is om duidelijke foto’s te nemen, maar toch…:

Na het bezoekje aan Chinatown zijn we rechtstreeks naar het oosten gelopen, waar we uitkwamen bij Pier 1; dat is de eerste pier die aan de straat The Embarcadero ligt ten noorden van de Bay Bridge (ten zuiden daarvan bevinden zich de even nummers). Vanaf die pier hebben we genoten van het mooie uitzicht over de baai richting Treasure Island en voornoemde Bay Bridge:

Vervolgens zijn we weer terug richting Market Street gelopen, alwaar we op de hoek met California Street een andere Cable Car zijn ingedoken. Het weer was namelijk nog steeds niet erg uitnodigend om stukken te gaan wandelen, en deze Cable Car zou vele steilere hellingen nemen dan die andere lijn, een ervaring die je als je in San Francisco bent toch zeker meegemaakt moet hebben. Toch wel een knap staaltje techniek, dat je met een Cable Car(…)

(…) zo’n enorm steile helling kunt bedwingen:

Overigens ook briljant dat die dingen hun halteplaats gewoon midden op een drukke kruising hebben en het verkeer dus blokkeren als ze er staan, omdat dat simpelweg het enige stukje horizontale rails is.

Na het retourtje met die Cable Car zijn we met een ouderwetse tram (geen Cable Car) via The Embarcadero richting Pier 39 gereden, alwaar we – na een wandelingetje over de pier, tussen allerlei enorm toeristische winkeltjes door – een mooi uitzicht hadden op een beroemd stelletje zeeleeuwen, dat zichzelf een aantal pontons had toegeëigend.

Toch briljant dat de wet het simpelweg niet toestaat die beesten van deze pontons, waar een aantal schepen duur betaald had kunnen komen te liggen, weg te jagen. Natuurlijk cru voor de business, maar als toerist wel heerlijk om te zien!

En tot slot, last but not least, hadden we ook een prachtig vrij uitzicht over de Golden Gate Bridge. We moeten ‘m nog een keertje van dichterbij bekijken, maar dit uitzicht van veraf neemt niemand ons meer af:

Na dit uitzicht, aan het uiteinde van Pier 39, zijn we teruggelopen naar het begin van de pier, hopende onderweg een aardig tentje tegen te komen waar we een biertje zouden kunnen drinken. Zo’n tentje was helaas niet echt beschikbaar, dus zijn we direct maar het Hard Rock Café ingelopen om een hapje te eten. Beide hebben we, naast elk tweemaal een heerlijke Sam Adams, genoten van een zogenaamde Legendary 10 oz Burger. De naam zegt het al, het was niet bepaald weinig, maar hij ging er toch prima in na een toch best wel actief dagje!

Morgen (gelukkig!) meer San Francisco…

Bij vertrek uit Mariposa de eerste echte regen van de vakantie gezien, maar gelukkig kwam daar binnen een half uur rijden al weer een einde aan. De rest van de dag geen regendruppel meer gezien, dus we hebben weer foto’s met (in elk geval deels) blauwe luchten…

Op weg naar San Francisco waren we door mijn moeder naar een winkel in Emeryville (net ten oosten van de baai) gestuurd. Die winkel zou stempels verkopen, waar mijn moeder vervolgens weer kaarten mee maakt. Wij heel stoer (?) met TomTom naar die winkel gemanoeuvreerd, bleek het een groothandel te zijn. Tsja, daar sta je dan… Gelukkig was de mevrouw die de deur open deed Amerikaans behulpzaam en kregen we – naast een catalogus als troost en een business card met het adres van de website – ook de tip om eens bij het winkelcentrum in 4th Street in Berkeley (vlakbij) te kijken; daar zat immers een scrapbookwinkel die stempels van dat merk verkocht. Daar zijn we gelukkig wel geslaagd en is het boodschappenlijstje, voor zover als de collectie van de winkel het toeliet, afgewerkt.

Daarna weer een mijl of twee terug naar het zuiden, om daar via de Bay Bridge (de Insterstate 80) de stad binnen te rijden. Helaas begaf mijn setje batterijen het bij het oprijden van de brug – hetgeen veel gevloek en getier tot gevolg had – , waardoor we morgen of overmorgen nog een keer de brug overrijden en ik dan hopelijk wel wat foto’s van die prachtige entree kan laten zien…

Na onze spullen in het hotel gedumpt te hebben, zijn we vanaf ons hotel richting de Fisherman’s Wharf gelopen. Onderweg kwamen we langs de Powell Mason Cable Car Turnaround (een hele mond vol); het eindpunt dus, alwaar een aantal cable cars stond te wachten. Mooie dingen!

Na het bewonderen van de cable cars zijn we doorgelopen naar de Fisherman’s Wharf. Aldaar onder andere een mooi uitzicht gehad op Alcatraz . Dat ziet er toch wel uit als een flink stuk zwemmen, zeker als je het ook nog onopgemerkt moet doen…

Naast het uizicht op Alcatraz hebben we ook nog even van het Musée Mécanique genoten; dat is een hal die is volgestouwd met allerlei oude mechanische dingen, zoals een kermis die gaat draaien, een orkest dat gaat spelen, of een automatische piano die gaat spelen; uiteraard alleen als je er een kwartje (of twee of vier) ingooit. We hebben daar dan ook één kwartje besteed, en wel aan een piano, die voor ons Dardanella (nooit van gehoord) ging spelen. Je zult begrijpen dat de entree van het museum gratis is; het geld wordt immers wel anders verdiend…

Naast dit leuke museum zijn er natuurlijk (je verwacht het niet) ook enkele vissersbootjes te bekennen bij de Fisherman’s Wharf; ook dit leverde een leuk plaatje op.

Hierna zijn we via Hyde Street de zogenaamde Russian Hill opgelopen, in de richting van het bekendste gedeelte van Lombard Street: het ‘slingerstraatje’. Uiteraard waren we niet bepaald de enige mensen daar; het feit dat de huizen aan dit straatje zelfs hekken hadden voor de trapjes die naar hun voordeur leiden, deed mij vermoeden dat het eigenlijk strontvervelend moet zijn om aan deze straat te wonen. De hele dag die toeristen voor je deur gaat je op een gegeven moment waarschijnlijk ook de strot uithangen… Een optrekje daar dient dus vermoedelijk enkel en alleen als statussymbool. Maar ja, het moet gezegd, het straatje is wel erg een apart gezicht in zo’n strakke stad.

Na dit toeristische hoogstandje hebben we onszelf op een biertje getrakteerd op de hoek van Lombard St en Columbus Ave, vlakbij ons hotel (dat zit op 1075 Columbus Ave). Aldaar hebben we even in foldertjes en boekjes gezocht naar een geschikte eettent, waardoor we uitkwamen bij de Italiaan Cinecitta, op de hoek van Union St en (wederom) Columbus Ave. Het werd de eerste keer in mijn leven dat ik een vierkante pizza at, maar hij was er bepaald niet minder lekker om!

Morgen wordt het slecht weer (12 graden en 90% regenkans), dus wat we precies gaan doen – en of we mooie plaatjes kunnen schieten van die andere typische toeristentrekpleister, de Golden Gate Bridge – is nog even onduidelijk. Maar ik houd jullie, als trouwe fans, zeker op de hoogte!

P.S.: Ik heb nog enkele hotels geboekt voor het vervolgdeel van mijn reis. Als je benieuwd bent kun je rechtsboven, in het menu, even op ‘Hotels’ klikken; die lijst heb ik aangevuld.

Dus hadden we wat meer een ‘autodag’ gepland. Op de heenweg maakten we een flinke omweg, om ervoor te zorgen dat we via een andere ingang het park inkwamen. Dat leverde een leuke route op, met hier en daar flinke kronkelwegen om een berg op of juist weer af te komen. Dat alleen al leverde soms een erg mooi uitzicht op.

Ook vandaag stond er bij binnenkomst in het park een coyote op eten te hopen. Op onderstaande foto zie je hoe dicht bij de weg het beest stond; gisteren (toen het i.v.m. een feestdag veel drukker was) stond ‘ie al net zo dicht bij de weg.

Maar toch, als je de vijfde of zesde auto in de rij bent om zo’n beest te bewonderen, komt 12x optische zoom toch wel van pas…

Ook vandaag zijn we natuurlijk – ondanks de bewolking die wel wat jammer was voor de lichtval op de foto’s – weer veel moois tegengekomen. Eén van de dingen die ik zelf toch altijd prachtig vind, zijn watertjes, beekjes, watervalletjes, et cetera. Uiteraard heb ik daar dus meer dan een foto van weten te maken…

Zoals gezegd, het was bewolkt – en zoals gezegd, dat vonden we jammer. Maar toch, zo nu en dan leverde het wel een erg mooi beeld op, als een waterig zonnetje bijvoorbeeld een heel klein beetje door de wolken heen probeerde te breken. Dat ‘m dat uiteindelijk niet lukte was een tweede, maar ik was wel te spreken over de foto die het opleverde:

’s Avonds, toen we op zoek gingen naar een restaurant, bleken twee van de vier restaurants in Mariposa gesloten te zijn, en eentje bleek veel te duur te zijn. Omdat we geen zin hadden om een half uur te rijden naar het dichtstbijzijnde gehucht (en ook geen zin hadden in een fastfoodhap bij de Burger King), besloten we weer naar de Happy Burger Dinner te gaan. Ze adverteren ermee het grootste menu in de Sierra te hebben, dus we hadden wel genoeg keuze. En ach, gisteren was het prima bevallen, dus waarom niet?

Morgen zal ik wellicht ook niet zo veel te melden hebben, aangezien we dan een reisdag hebben. We gaan van dit mooie motel hier opweg naar het Columbus Motor Inn, gelegen in San Francisco. Er bestaat dus een kansje dat ik morgen niet van me laat horen, maar in dat geval ben ik er overmorgen zeker weer bij!

Aan dat gevoel heeft het uitstapje van vandaag natuurlijk ook ruimschoots bijgedragen. Op de rol stond een tripje naar het Yosemite National Park, volgens mij toch wel een van de meest bekende nationale parken in Amerika (naast bijvoorbeeld de parken Grand Canyon, Rocky Mountain, Yellowstone en Zion, die ik dan maar een andere keertje moet bezoeken). En dat is zeker niet voor niets…

Dit fantastische ‘tunneltje’ kreeg je voorgeschoteld als je nog maar net door de entreepoorten van het park was gereden; een veel mooiere entree had ik me niet kunnen voorstellen!

En dit prachtige uitzicht volgde niet veel later…

Even verderop stond er ineens een rij auto’s voor ons. Wij dachten dat het weer wegwerkzaamheden waren, waarbij je voor een stoplicht op je beurt moest wachten. Maar toen er van de andere richting ook een auto op hetzelfde punt stopte, stak ik m’n kop toch maar uit het raampje om te zien wat er aan de hand was, en zag ik daar een of ander dier staan te bedelen om voedsel!

Wij denken (maar we zijn bepaald geen dierenkenners en hebben het dus vast fout) dat het een coyote is; correct me if I’m wrong! Hopelijk heeft niemand ‘m te vreten gegeven…

Aangekomen in de vallei (het ‘hoofddeel’ van het park) hebben we een wandeling gemaakt richting de Yosemite Falls. Daar denderden dus twee prachtige watervallen van de massieve rotsen naar beneden. Erg moeilijk om te kiezen welke foto ik hier nu moet plaatsen, maar ik presenteer jullie er eentje van de grote (hoogste) van de twee watervallen:

Yosemite is echt een enorm mooi park, ik ben blij dat we er morgen weer een dag voor hebben gereserveerd! Maar ook de terugweg leverde gelukkig nog een prachtig uitzicht op over de vallei:

En na dit prachtige uitstapje hebben we onze honger gestild bij weer een typisch Amerikaanse tent, de Happy Burger Diner (maar we hebben beide een burrito op, geen burger). Hoewel het heerlijk was, kiezen we morgen vanwege de variatie voor een andere eettent; maar gelukkig kiezen we wel weer voor hetzelfde nationaal park!

Het ging vandaag niet op weg naar een hotel in Oakhurst (zoals ik jullie gisteren voorhield), maar naar Mariposa, 25 mijl verder naar het westen. De plaatsnaam Oakhurst is bij mij geïndoctrineerd door mijn vader, die het daar steeds over had, in plaats van over Mariposa…

Na vertrek uit Ridgecrest westwaarts gereden; in afstand de kortste weg, maar wel eentje die (volgens de routeplanner in Google Maps) wat langer zou duren. Dat vonden we niet erg, want de weg zag er op de kaart wel mooi uit. En inderdaad, we mochten niet klagen; we zagen zelfs sneeuw liggen. Bovendien kwamen we op een punt waar een vierbaans snelweg (65 mph, zo’n 105 km/u) plots overging in een tweebaans kronkelweg met deels een adviessnelheid van 15 mph (zo’n 24 km/u). Leuke overgang! Ook nog achter een pickup gereden en een prachtig uitzicht gehad op de inzittenden:

Je bent in Amerika of je bent ’t niet…

Enfin, vervolgens om een uur of twaalf in Bakersfield van de snelweg af om een bakkie pleur te halen bij de Starbucks; de koffie die in het motel voor ons klaarlag hadden we namelijk gisteravond al opgemaakt… Aldaar wilde mijn vader, terwijl ik mij even op het toilet had teruggetrokken, betalen met een biljet van 50 dollar. Tsja, daar hadden ze niet van terug, dus kregen we de koffie gewoon gratis!?! Daarna hebben we samen ons kleingeld geteld, omdat we ons toch wat bezwaard voelden, maar we kwamen niet verder dan een dollar of 2,50 (de koffie kostte 3,10). Toen ik vroeg of ze wel terug hadden van mijn biljet van 20, werd ons verteld dat de koffie al aangestreept was als gratis, en het dus echt niet meer nodig was om te betalen. Vervolgens dat kleingeld maar in de fooienpot gedaan… Geweldig dat je de koffie gewoon gratis krijgt als ze je geen wisselgeld kunnen bieden!

Onder het genot van bonus nummer 1 (de gratis koffie dus) nog even de kaart bekeken, en besloten dat we nog wel tijd hadden om door Sequoia National Park te rijden; we hadden immers toch een toegangspas voor alle parken, dus het zou ons alleen extra tijd (en benzine) kosten. Eigenlijk hadden we thuis al besloten dit park te laten vallen wegens tijdgebrek, maar het leek ons ook weer zonde om bijvoorbeeld om drie half drie al bij het hotel aan te komen… Het bezoekje aan dit nationaal park bleek met recht bonus nummer 2 van de dag te zijn.

En zeker niet alleen om dit prachtige uitzicht! Hadden we ons eerder vandaag verbaasd over een heel klein beetje sneeuw langs de weg in de buurt van een pas, vandaag hadden we meer dan genoeg sneeuw langs de weg.

Maar het Sequoia National Park heeft natuurlijk ook enkele sequoia’s binnen haar grenzen (je verwacht het niet). Enorme exemplaren stonden er tussen de sneeuw; echt onvoorstelbaar dikke en even onvoorstelbaar hoge bomen. De volgende paste alleen diagonaal op de foto (verder weg staan kon niet), maar geeft toch een aardige indruk van de enorme omvang van de bomen.

Na deze prachtige bomen (in het Giant Forest-gedeelte van het park) zijn we langzaamaan doorgereden richting ons hotel. Langzaamaan, want op zulke slingerwegen, met hier en daar nog een klein plekje ijs op de weg, ging het allemaal niet zo hard. Uiteindelijk rond een uur of half zeven in de stad Fresno, waar we doorheen reden, maar even een hapje gehaald bij de McDonald’s en de tank weer volgegooid. Daarna in het pikkedonker doorgereden richting Mariposa, alwaar ons een motel wachtte waar we de auto weer recht voor de deur neer hebben kunnen zetten. Foto’s van het motel volgen als het weer wat donker is… In dit motel verblijven we drie nachten; morgen en overmorgen zijn dus gereserveerd voor het Yosemite National Park. Ik ben benieuwd!

Enfin, omdat ons vorige adresje geen internet had, volgt eerst het verhaal van gisteren (vrijdag), en daarna dat van vandaag (zaterdag).

Vrijdag

Vanochtend vroeg vertrokken uit het prachtige Las Vegas. Hoewel het een heerlijk foute stad is om twee nachtjes te verblijven, heb je het daarna ook wel weer gezien. Een flink stuk gereden over een compleet verlaten snelweg; soms heb je 10 minuten dat je niemand inhaalt of ingehaald wordt. De bekende waarschuwing op de spiegel is zo ook erg nuttig, ja…

We waren op weg naar het nationaal park Death Valley, gelegen in Californië. Toch een beetje de staat waar mijn reis eigenlijk naar toe ging, dus dat voelde weer als “de goede kant op”. In Death Valley aangekomen (via het plaatsje Shoshone), valt er ook heel veel prachtig natuurschoon te zien. Zo is het park de thuisbasis van het laagste punt van het westelijk halfrond: op zo’n 85,5 meter onder zeeniveau bevindt zich Badwater Basin (nee, het woord ‘badwater’ is geen Nederlands), een voormalig meer dat inmiddels door de hitte (in februari gemiddeld 22 graden, in juli 47!) bijna helemaal droog is komen te liggen.

Maar zo doods als het er hier uitziet is niet heel Death Valley. Hoewel in slechts een heel klein gedeelte van het park en gedurende slechts enkele maanden per jaar, bloeien er in Death Valley af en toe ook prachtige heidebloemen. Wij hadden het geluk in de goede periode op de goede plaats te komen, want een uitzicht als dit is toch veel te mooi om niet op de foto te zetten?

Geen standaarduitzicht dus voor Death Valley. Maar wel prachtig!

Aan het einde van de middag zijn we naar ons motel in Beatty, Nevada gereden. Dit was het meest standaardmotel wat we tot nu toe hebben gehad, maar verder wel prima. Maar wel weer terug in Nevada dus… Dat feit uitte zich in de enige mogelijkheid om een beetje fatsoenlijk te eten in het dorpje: in het Stagecoach Hotel & Casino (!) hebben we een hapje gegeten in Rita’s Cafe. Aldaar op z’n Amerikaans een lekkere medium-well New York Steak naar binnen gewerkt, en daarna op m’n motelbed in slaap gevallen…

Zaterdag

Vanochtend vanuit ons motel in Beatty via het noorden Death Valley ingereden. Al snel kwamen we daar bij een zijweg naar de Ubehebe Crater. Die weg zijn we dus uitgereden, en we kwamen met de auto op een parkeerplaats uit pal voor een prachtige krater.

Vanaf de parkeerplaats kon je ook een stukje wandelen naar een tweede krater, die wat hogerop lag. Dat hebben we dus gedaan, en van daaruit niet alleen de tweede krater (de “Little Hebe” krater) kunnen zien, maar ook genoten van een prachtig uitzicht over zowel de eerste krater als de Death Valley-vallei.

Na deze wandeling zijn we verder gereden door Death Valley en zijn we, nog via een aantal mooie punten en een pas, het park weer uitgereden. Daarna volgde een uiterst lege (en dus weer wijdse / Amerikaanse weg) naar het hotel in RIdgecrest gereden. Ridgecrest was niet zo’n klein gat als bijvoorbeeld Twentynine Palms, maar toch nog wel behoorlijk klein naar ons idee. Gelukkig heeft het wel een regionale functie, dus we konden er (in tegenstelling tot gisteren in Beatty) wel prima eten. Nadeel in dit land is wel dat je veel eettentjes slecht binnen kunt kijken, maar we hadden dit keer gelukkig een gids in het motel liggen met een aantal eetgelegenheden. Uiteindelijk bij een tent uitgekomen met de prachtige naam Texas Cattle Company, alwaar ik een heerlijke (grote!) hamburger soldaat heb weten te maken. Daar hebben we wel afgeleerd om een biertje te bestellen zonder daarbij te vermelden dat je de kleinste maat wilt (12 FL OZ, zo’n 0,35 liter), maar het middelste formaat (34 FL OZ, 1 liter) beviel eigenlijk ook wel prima…

Morgen op weg naar het hotel in Oakhurst, vlakbij Yosemite National Park.

Net ten noorden van ons hotel staat het New York New York, met daaromheen een achtbaan gebouwd. Achtbaanfans hoeven echter niet meteen hun koffers te pakken en af te reizen naar ‘Sin City’, want de achtbaan was helaas buiten bedrijf… Maar als ‘ie het wel gedaan had, was het vast een mooi ritje geweest:

Op de foto dus New York New York, met een replica van de skyline van NYC, uiteraard inclusief het Vrijheidsbeeld. Rechts (bij de leeuw) nog een stukje van de MGM Grand.

Het Vrijheidsbeeld was niet de enige schaamteloze kopie die er te vinden was op de Strip te vinden was. Zo ook bij het casino Paris een imitatie van de Eiffeltoren (tuurlijk!):

En natuurlijk moest de reis ook terugverdiend worden… Nadat ik gisteren al tevergeefs een biljet van 1 dollar in een fruitmachine heb gestopt, was het de beurt aan mijn vader. De eerste dollar was direct al verspeeld, omdat hij per ongeluk 5 lijnen voor 20 cent per lijn speelde; tsja, dan is je dollar snel verdwenen.

De tweede dollar bleef aanzienlijk langer in het spel; die hebben we uiteindelijk zelfs weer laten uitkeren, zodat ik ze (geheel in GTA-stijl) met een potje videopoker weer kon verspelen.

Voor de rest zijn we, naast nog meer ‘imitaties’, vooral van allerlei dingen schaamteloos grote of schaamteloos veel tegengekomen. Waar het ook om gaat, in Vegas is het groot en veel (behalve gokwinsten van bezoekers). Het is gewoon een prachtstad om een dag in rond te lopen en je te verbazen over hoeveel er eigenlijk wel niet in één gebouw past. Maar ook daar wen je wel aan (mijn voeten alleen nog eventjes niet).

Ik zal jullie achterlaten met een laatste schaamteloze kopie: de Venetian heeft voor haar deur een typische Venetiaanse brug neergezet. Je kunt door het water aan de linkerkant van de brug een tochtje in een gondelboot maken, maar op het moment van de foto was niemand dat helaas aan het doen.

Tot slot laat ik jullie achter met de melding dat ik nu al weet dat ik in het hotel van morgen géén toegang heb tot het internet. Ik kan dus helaas morgen sowieso geen update plaatsen over onze avonturen in Death Valley National Park; daarover horen jullie overmorgen dus alles. En als echte laatste melding van vandaag wil ik jullie even bedanken voor al jullie reacties op mijn vorige berichten; hoewel ik het hier natuurlijk heel erg naar mijn zin heb, is het toch erg leuk om al die reacties uit Nederland te lezen (zeker die keer dat er in één uur al direct zes mensen gereageerd hadden!).

Dinsdag: Hoe zou Jackass daar doorheen gaan?

Vanochtend vroeg (half zeven) wakker geworden; viel me nog ernstig mee nadat ik gisteren om kwart voor acht al zo doodmoe was dat ik niets anders kon doen dan slapen. Amerikaans ontbeten; onder andere twee bakken pleur en muffin (maar toch niet een muffin die er helemaal besuikerd uitzag).

Om een uur of negen zaten we in de auto op weg naar de Wal-Mart die ik ’s ochtends via Google Maps had gevonden. Het lijkt alsof er bij de ingang een dame staat die elke klant vriendelijk goedendag wenst, maar je betaalt als bedrijf toch niet iemand om enkel en alleen je klanten te verwelkomen? Nee, ze had vast een veel uitgebreider takenpakket dan dat, met veel grotere verantwoordelijkheden dan wij vermoedden. Overigens konden we in die zaak geen fatsoenlijk beleg (vleeswaren of eetbare kaas) vinden, dus we zijn voor de lunch alleen met wat kale broodjes de zaak uitgerend.

Toen echt op weg naar Joshua Tree National Park. Onderweg nog wel een paar minuutjes tijdswinst gepakt door de calpoolstrook; niet dat je haast hebt op vakantie, maar in de file staan is altijd jammer. Overigens reed het verkeer bijna altijd prima door.

Op de weg die leidde naar de ingang van Joshua Tree nog even gestopt voor een tweede broodje (we waren eerder al op een gewone rustplaats langs de snelweg gestopt), en de mogelijkheid benut om op verzoek een paar plaatjes te schieten van onze huurauto (zie onder). Naar Nederlandse begrippen een grote bak, maar naar Amerikaanse begrippen uiteraard volomen gemiddeld.

Het park zelf was prachtig. Niet eens heel veel Joshua Trees gezien, maar wel veel ander natuurschoon. Rotsformaties op hoogvlakten, verdorde struiken (kunnen ook mooi zijn!) en cholla-cactussen (zie foto) bijvoorbeeld.

Bovenstaande foto is gemaakt op een wandelpaadje dat was uitgezet vlakbij een kleine parkeerplaats, en was vergezeld van een bord met allerlei waarschuwingen dat die dingen heel erg gevaarlijk zijn, en dat ze heel erg moeilijk (en alleen met veel pijn) weer uit je huid te verwijderen zijn. Bij mijn vader (?!?) wekte dit de vraag op hoe Jackass zich door dit veld met cactussen heen zou werken… Conclusie: halfnaakt in een winkelwagentje gaan zitten, zorgen dat het tegen een steen opbotst en zo de cactus indonderen. Inclusief beelden van de operatie na afloop waarschijnlijk…

Na het park hebben we ons motel opgezocht. Behoorlijk basic, maar toch best leuk (het zwembad is overigens open tot 11 uur ’s avonds, dus als je nog eens in de buurt bent…). Direct daarna richting het plaatsje Twentynine Palms teruggereden en een hapje gegeten in ‘Rocky’s New York Pizza’, een typisch Amerikaans geval, maar prima te eten en nog best gezellig ook. Het voorbeeld van de groep ‘stoere mannen’ (pitchers bier wegwerken) heb ik maar niet gevolgd; ik moest immers nog terugrijden (zij trouwens ook waarschijnlijk).

Woensdag: Operation Desert Storm

Vanochtend vroeg stond de wekker weer. Vandaag op het programma: op weg naar ons hotel in Las Vegas, via Mojave National Preserve. Aan het eind nog een omweg naar de Hoover Dam, in de Colorado River tussen de staten Nevada en Arizona.

Na ons als toeristen gedragen te hebben bij het benzinestation (je blijkt eerst te moeten betalen en dan pas te moeten tanken , dat verzin je toch niet uit jezelf?) de weg opgedraaid die ons van Twentynine Palms naar de indrukwekkende metropool Amboy bracht. De weg zelf was al prachtig: het eerste deel van de 50 mijl lange weg was kaarsrecht oostwaarts, en aardig veel mensen leefden een stukje van de weg af in wat in Nederland niet door zou kunnen gaan als volwaardige woning (maar regenen doet het hier volgens mij toch nauwelijks). Het tweede deel ging redelijk recht noordwaarts en was – qua bewoning – helemaal verlaten.

Mojave National Preserve was een erg mooi gebied, maar minder uitnodigend om uit de auto te stappen van Joshua Tree NP de dag ervoor was. Dat gaf ons nog ruim de tijd om naar de Hoover Dam te rijden. Al bij de grens met Nevada doemde het karakter en dé toeristentrekpleister van deze staat op aan de horizon. Nee, Las Vegas lag nog enkele tientallen mijlen verderop, maar dat gaf enkele ondernemers ruim baan om ongeveer 20 meter na de staatsgrens al wat casino’s neer te dumpen; waarom zou je verder rijden? Onderstaande foto is dus hooguit een halve mijl na de staatsgrens gemaakt…

Misschien zijn de Deltawerken groter, maar de Hoover Dam is toch ook voor een Nederlander absoluut indrukwekkend te noemen, hoewel dat natuurlijk ook door de prachtige bergen komt. Wel zijn ze een nieuwe snelweg aan het bouwen, hoog boven de Colorado River, die ervoor moet zorgen dat ook het zware verkeer (dat nu heel ver om moet rijden) snel van Nevada naar Arizona kan rijden. De weg over de Hoover Dam zal echter ongetwijfeld open blijven; met $ 7 voor de parkeergarage en nog steeds een drukte op een gewone woensdagmiddag is het ongetwijfeld een veel te grote melkkoe…

Daarna door naar die walgelijke, maar toch zo bizar geweldige gemaakte stad: Las Vegas. Onderweg stak er een flinke wind op en konden we regelmatig het zand flink zien opwaaien. Wij hadden daar een net zo walgelijk hotel, het Excalibur. Maar goed, veel last heb je op de gokvloer niet van het middeleeuwse thema van het hotel, en ook de kamers zijn prima (en ze waren het goedkoopst van de hotels op de Strip, ook niet onbelangrijk). Maar het thema wordt natuurlijk wel duidelijk aan de buitenkant van het hotel (foto gemaakt op een wandelingetje aan het eind van de middag, waar we trouwens nog steeds last hadden van al het rondwaaiende zand):

Tsja, je kunt niet alles hebben… En ach, typisch Vegas toch? We zitten in elk geval op de 19e etage en kijken recht naar het zuiden, op de piramide van het Luxor. Dat kon aanzienlijk slechter!

Eerste bericht vandaag

Hier een bericht van 11 kilometer boven de noordoostelijke uitlopers van Canada. We zijn volgens het informatie- en entertainmentsysteem in het vliegtuig inmiddels precies 3998 kilometer onderweg, en dat in zo’n 4 uur en 50 minuten.

Opstaan

“Joost, opstaan; het is vakantiedag”. Een fluisterende moeder aan mijn bed. Zo begonnen vroeger de “good old” vakanties altijd. Stikstervensvroeg, net als vanochtend, hoewel de wekker nu pas om kwart voor vijf ging. De wekker ja, om wakker te worden had ik dit maal niets anders nodig; voor zo’n avontuur als deze vakantie sta je zo naast je bed.

De afgelopen dagen

Ik zal alvast één woord verklappen dat in elk geval wél in het rijtje thuishoort: codeïne. Voor hen die het niet weten: ik heb me de afgelopen dagen (sinds dinsdag / woensdag ongeveer) niet helemaal lekker gevoeld. Koorts, hoofdpijn, verkouden, flink veel kuchen en niet zo veel slapen. In elk geval niet genoeg slapen om in een paar dagen weer helemaal de oude te zijn zonder daarvoor enige hulp van de huisarts in te roepen… Gelukkig kreeg ik die hulp. Natuurlijk is ondergetekende niet zo gevoelig voor medicijnen (ik schijn op mijn derde in het ziekenhuis ooit stomdronken geworden te zijn van slaapmiddelen voorafgaand aan een operatie, maar slapen was niet aan de orde), dus ook de afgelopen nachten kuchte ik lekker door. Maar, of het nou aan de codeïne ligt of niet, over de meeste voornoemde kwaaltjes ben ik wel heen; alleen kuchen doe ik nog als geen ander. Wel vervelend natuurlijk (ook voor de andere passagiers), maar zeker niet onoverkomelijk.

Schiphol

Na een succesvolle reis met de auto naar station Dordrecht (bedankt moedersch!) en vanaf daar met de trein naar Schiphol (NS, monteer nou eens wat fatsoenlijke bagagerekken!) zijn we keurig netjes om 7:17 aangekomen op de luchthaven. Aldaar wat rondgewandeld, wat gebaald dat het panoramaterras pas om 9 uur open zou gaan en mezelf wat verbaasd over mijn totale gebrek aan zenuwen (ligt toch aan die drugs?). Mezelf overigens ook verbaasd over het feit dat je in de wachtrij voor de douane op Schiphol echt nog een bekende tegen kunt komen (Jan op weg voor zaken naar Houston). Na een onsuccesvolle zoektocht naar de Starbucks (zit in een andere vertrekhal) uiteindelijk drie kwartier van te voren naar de gate, handbagage laten controleren, en zitten maar.

En daarna

Joepie, ik mag bij het raampje! Oh wacht, dat wist ik al 24 uur eerder, want ik had zelf ingecheckt… Maar toch, een erg mooie locatie om de speciaal voor deze reis aangeschafte camera eens aan een duurproef te onderwerpen (hij doet het nog hoor). Sindsdien een voorspoedige reis gehad, met een onbewolkte take-off; toch een onbetaalbaar uitzicht op je allereerste vlucht. In Minneapolis (overstap) zal dat vast anders zijn; ze geven daar iets van -13 op en 60% kans op sneeuw. Benieuwd of dat goed gaat dus, maar we zullen zien…

I’ll keep y’all posted!

Tweede bericht vandaag

Om ook de mensen in dit vliegtuig mijn vet maar eens te laten zien, schrijf ik nu nog maar een stukje… Eigenlijk verveel ik me natuurlijk kapot, bij gebrek aan window seat en in-flight entertainment system.

Enfin, inmiddels zit ik dus al weer zo’n 2:20 uur in een andere vliegtuigstoel, ditmaal op een binnenlandse vlucht die ons brengt van Minneapolis-St Paul naar LA. In eerst genoemde (tweeling)stad zonder problemen ‘de grens over’ gegaan, onze koffers opgehaald (om ze zelf door de douane te brengen) en die direct weer ingeleverd. Vervolgens de eerste dollars uitgegeven aan een broodnodige vochtige verfrissing, en al snel weer naar de volgende vlucht.

Het inchecken voor de tweede (dus binnenlandse) vlucht doet toch wel wat denken aan de clichés uit de films. Je zit met z’n allen te wachten op een stel stoelen, en een halfuurtje voor de vlucht vertrekt loop je langs een madam die achteloos je boarding pass inscant. Vervolgens neem je plaats in een klein vliegtuigje (één gangpad met aan weerszijden drie stoelen en een stuk of 20 a 25 rijen maximaal). And then the waiting game starts… Wat er verder gaat gebeuren weet ik nog niet (luchtzakken zijn we nog niet tegengekomen), maar als het spannend is (vast niet) zal ik er zeker nog over berichten.

Afsluitende woordjes

Rustig maar, ‘afsluitend’ slaat alleen op dit bericht, niet bepaald op de hele reis…

Na die tweede vlucht hebben we dus de pendelbus genomen naar het autoverhuurbedrijf, hebben daar een mooie auto uitgezocht (ook wel een mooi systeem, je mag gewoon een wagen uitkiezen in de goede wagenklasse) en zijn er mee naar het hotel gereden. Voor de liefhebbers onder u: het gaat om een rode Chevrolet Impala, en een foto volgt nog.

Vandaag gaan we eerst even een supermarkt opzoeken om een lunch te scoren en wat flessen water, waarna we LA aan de oostkant alweer verlaten op weg naar de zuidingang van Joshua Tree National Park. Vanavond slapen we aan de noordzijde van het park in een hotel in Twentynine Palms.

Tot weblogs!

P.S.: We zijn geen luchtzakken tegengekomen!

Op de volgende twee pagina’s staan onze hotel- en vluchtgegevens, voor zover al bekend (de links staan ook in het menu rechts):

• Hotels
• Vluchtschema

Om op de hoogte te blijven van nieuwe berichten kun je…

• gewoon regelmatig de website bekijken, of
• je abonneren op de RSS-feed, of (als je niet weet wat dat is)
• je abonneren op mijn handige en simpele e-mailnieuwsbrief.

De links naar de RSS-feed en de nieuwsbrief zijn ook altijd in het menu rechts in beeld te vinden. Do whatever suits you best!

Groeten,
Joost.