Bye bye San Francisco

Vandaag een wat rustiger dagje meegemaakt, na natuurlijk een behoorlijk vermoeiende zaterdag gehad te hebben.

Ik ben begonnen met een tripje naar Alamo Square, waar een aantal mooie (en grote) Victoriaanse huizen op een rijtje staat, genaamd de Painted Ladies (wie verzint zo’n naam??). Hoewel het nog flink regende toen ik voor het hotel op de bus stond te wachten, was het bij aankomst op Alamo Square droog, waardoor ik het beroemde rijtje mooi op de foto kon zetten:

Toen ik daarna een korte wandeling door het parkje maakte, kwam er ineens met een noodgang zwaardere bewolking overgewaaid; het waterige zonnetje was ineens verdwenen. Uit die wolken bleek bovendien later helaas ook wat regen te komen…

Na Alamo Square gezien te hebben pakte ik de bus richting de noordrand van het Golden Gate Park (dat overigens niet vlakbij de gelijknamige brug ligt, mocht u dat denken). Het is, in elk geval voor een stadspark, enorm van omvang; zo’n 800 meter lang en zo’n 6,5 kilometer breed. Eerst heb ik in het oostelijke deel van het park een stuk gewandeld, onder andere rondom en over de Strawberry Hill (alweer zo’n vreselijke naam), gelegen middenin het Stow Lake. Middenin? Ja, middenin. En om die heuvel te bereiken heb je dan uiteraard een bruggetje nodig:

Er zijn eigenlijk zelfs twee bruggen, maar deze leverde de leukste foto’s op…

Na aan deze kant van het park gewandeld te hebben, ben ik met de bus een kleine 2 kilometer opgeschoven naar het westen, alwaar ik de benen weer even heb gestrekt. Ook daar was veel natuurschoon te bewonderen. Menselijk gecreëerd natuurschoon weliswaar, maar daarom niet minder ‘schoon’:

Tenslotte ben ik helemaal naar het westen doorgelopen en ben ik de Great Hwy (die helemaal niet zo great was) overgestoken naar Ocean Beach. Dat het bepaald niet het weer was om aan het strand op je handdoekje te gaan luieren was misschien voor sommige mensen erg jammer, maar de harde wind zorgde wel voor een mooie, wilde oceaan.

Daarna met de tram teruggegaan naar het centrum van de stad, alwaar ik rond kwart over drie met een Starbucksje ben neergestreken op Union Sqaure. Toen ik wat in de foldertjes zat te bladeren wat ik nog wilde zien, bedacht ik me ineens dat ik het Cable Car Museum – waar we met de Cable Car al een paar keer langs waren gereden maar waar we geen tijd voor hadden – nog niet met een bezoekje had vereerd! Toen de ‘tall coffee’ (‘tall’ is Starbucksiaans voor ‘small’) op was, ben ik op de Cable Car gestapt richting het museum, dat helemaal gebouwd was rondom het punt waar de kabels voor de verschillende lijnen aangestuurd worden. Verder stond er een aantal bordjes met uitleg over hoe de kabels in deze ruimte lopen en waarom zo, hoe de bestuurder z’n tram kan vastkoppelen aan de kabel en hoe kabels vervangen worden. Interessant om te lezen, want het speelt zich toch allemaal onder de grond af… Uiteraard stond er ook een bordje over de totstandkoming van het fenomeen; iemand (kennelijk een slimme vent) bleek ooit met eigen ogen gezien te hebben hoe een paardentram op een steile helling was gekanteld vanwege de vele regenval, dat deze vanwege het gladde oppervlak de helling vervolgens helemaal afgleed en de paarden het hele eind met zich meetrok, met de dood van de paarden tot gevolg. Kennelijk greep dit beeld deze ‘slimme vent’ zo erg aan, dat hij een systeem ging ontwerpen zonder paarden, en zonder ‘slipgevaar’. En dat is ‘m volgens mij aardig gelukt!

Volgt nog een foto van hoe de kabels door het museum lopen:

Daarna weer met de Cable Car terug naar het gebied rond Market St. Ik wilde nog wat ten zuiden van Market rondlopen (SoMa; South of Market), omdat dat ook leuk zou zijn. Nou, eerlijk gezegd vond ik er daar geen klap aan (tsja, dat kun je ook wel eens hebben), maar ik heb er gelukkig wel een goede supermarkt gevonden voor de boodschapjes.

Daarna terug naar het hotel en onderweg nog even een fastfoodhap gehaald; ik had namelijk geen leesvoer in m’n schoudertas meegenomen om in een restaurant wat te doen te hebben. Bovendien dacht ik niet dat ik nog zin zou hebben om, als ik eenmaal in het hotel was om een boek te halen, de deur weer uit te moeten om te gaan eten. Enfin, van je fouten leer je, dus vanaf morgen gaat dat anders!

Morgen vertrek ik uit San Francisco. Waarschijnlijk ga ik eerst in Sausolito nog het uitzicht over de baai op SF bekijken, en daarna rijd ik via het Mount Tamalpais State Park en via Point Reyes National Seashore (inclusief de bijbehorende vuurtoren) naar mijn hotel in Bodega Bay. In dat hotel heb ik helaas geen internet; ik zal wel mijn verhalen opschrijven, maar jullie kunnen ze dus pas overmogen lezen… Tot dan!

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

6 reacties op Bye bye San Francisco

  1. Marleen schreef:

    Hoi Joost,

    Het is haast niet bij te houden joh, hoeveel je schrijft. Als ik even mijn mail niet check heb ik meteen heel wat in te halen. Maar wel leuk hoor! Ook voor jezelf straks als je weer terug bent, want dit kun je natuurlijk nooit allemaal precies onthouden.

    Trouwens, zing je eerste Paasdag mee in de Hoeksteen? We hebben gisteren een repetitie gehad met het Badkamerkoor.

    Groetjes,

    Marleen

  2. Danielle schreef:

    Hey Joost,

    Ben nu al een tijd je belevenissen aan het volgen…zo handig overigens die automatische nieuwsbrief!….Dacht laat toch maar eens een reactie achter 😉 Ik vind het echt superfantastisch voor je!! Alles wat je meemaakt en ziet..damnzz I envy you 😛 hahhaa….Geniet ervan…hoop weliswaar dat het weer wel iets beter wordt voor je 🙂 ….en zal met veel plezier je nog te komen berichten/belevenissen lezen 😀

    Groetjes,
    Danielle

  3. Bas Brouwer schreef:

    Mooie naam ja, Strawberry Hill… Zou zo’n een legendarisch slagveld kunnen zijn.

    “We lost our most of our troops in the Battle for Strawberry Hill…” of “I, President Abraham Lincoln, award you the Medal of Freedom for your heroic defense of Strawberry Hill”.

  4. Janneke schreef:

    Echt iets voor mannen, om aan oorlog te denken! Bij Strawberry Hill denk ik juist aan warme middagen in een grote tuin waar vrouwen (o nee dames natuurlijk, bijv. de bet-bet-betovergrootmoeder van Hillary Clinton) zo’n 200 jaar geleden in hun prachtige wijde onhandige jurken zo engels mogelijk zaten te doen: tea drinken met verse aardbeien (van Strawberry Hill) en room. En dan bediend door de verre voorouders van Barack Obama. En omdat de verhoudingen toen zo lagen kwam er natuurlijk tóch die oorlog van Bas.
    Veel plezier vandaag!

  5. Erik-Jan schreef:

    Ha die Joost!

    Ik zag de link naar jouw weblog op het LKK prikbord.
    Leuk hoor. Je maakt er een heel dagboek van zeg. Ga je het ook nog uitgeven? 😉
    Er zitten trouwens mooie foto’s tussen. Ik heb niet alles gelezen, maar het klinkt allemaal erg goed.

    Veel plezier nog de komende weken. Ik hou je verhalen vanaf nu in de gaten.

    groet,
    Erik-Jan

  6. Jan Z schreef:

    Hallo Joost,

    Wat kan jij veel woorden produceren! (ik bedenk me net dat ik op de een of andere vage manier dat toch al wist)
    Helaas lukt het mij niet om echt alles te lezen, want … Quick, we have but a second.
    Wel een vraag: Heb je al een fatsoenlijk koor gevonden daar? Of kom je toch gewoon terug?

    Fijne reis verder, geniet er van!

    groet
    Jan Z

Reacties zijn gesloten.