Driving down the 101

Helaas heeft mijn motel van gisteren ernstig gelogen over het aanwezig zijn van een internetverbinding. Wat ik ook probeerde, ik kon het wereldwijde internetweb met geen mogelijkheid opkomen. Mea culpa! Vandaag dus een dubbele portie, ik begin met het verhaal van gisteren (woendag) en daaronder lees je dan het verhaal van vandaag (donderdag).

Woensdag

Inderdaad, vandaag stond er qua wegen meer op het programma dan alleen de California State Route 1. Daar heb ik namelijk vandaag het noordelijke eind van bereikt, en daarna ging ik over de US Route 101 weer een stuk zuidwaarts (‘down’ dus…!).

De dag begon zoals gebruikelijk rond een uur of 10. Qua rijden dan, de wekker stond om 8 uur, en daarna is het devies: lekker rustig douchen, ontbijten et cetera. Als eerste ben ik gestopt bij een autowashok, waar je zelf je auto kon wassen (met zo’n spuit) voor $ 1,50. Hoewel het me niet zo veel uitmaakt of ik in een vieze auto rijd, was ’ie nu wel héél vies, en voor slechts $ 1,50 een schone auto zag ik wel zitten…

Daarna met mijn glimmende bolide onder een bijna geheel blauwe lucht mijn tocht noordwaarts over de Ca-1 vervolgd. Er waren niet zo veel ‘attracties’ (parken en dergelijke) meer te vinden langs het noordelijke stuk; alleen één State Park waarvoor je weer $ 6 parkeerkosten moest betalen zonder dat je precies wist wat er achter was. Daar had ik dus geen zin in.

Al snel werd de blauwe lucht omgeruild voor een beroemd Noord-Californisch wolken-/mistdek (‘mistdek’, nieuw woord?). Gelukkig was de weg zelf niet in de wolken, dus ik had nog altijd een duidelijk uitzicht op mijn medeweggebruikers, maar vooral ook mooi uitzicht op de wolken richting zee:

Achter de wolken zit dus nog land! Maar de wolken versperden ook dichterbij het zicht op land:

Nee, je ziet inderdaad niet heel veel op die foto, dat is dus het idee…

Even daarna – naar mijn zin al veel te snel – boog de weg van de kust af om richting het dorpje Leggett en de weg US-101 te gaan. Door een prachtig bos, maar helaas geen parkeergelegenheid om foto’s te kunnen maken (stoppen op de ‘passeerstroken’ is streng verboden en er schijnen nogal hoge boetes op te staan; ondanks de zeer geringe pakkans toch een te groot risico voor een arme student).

En toen kwam het onvermijdelijke: het einde van de Ca-1:

Gelukkig is dit niet de laatste keer dat ik een dergelijk bord op de foto zet. Morgen begin ik immers aan mijn tocht over het zuidelijke deel van deze weg (onder San Francisco), en hoop ik één à anderhalve week later ook bij het zuidelijke eindpunt van de Ca-1 (nabij Dana Point) een parkeerplekje te kunnen vinden om het bord ook daar te vereeuwigen. Onzin natuurlijk, maar goed…

De rest van de dag heb ik besteed aan het ‘driven down the 101’, tot mijn motel in Rohnert Park. Ook best een aardige weg om te rijden, maar hoewel het lang niet overal een snelweg is, heeft de weg toch echt een doorgaand karakter en heb je niet zo vaak een prachtig uitzicht op een moment dat je ook nog kunt stoppen om een foto te maken. Mijn laatste foto vandaag heb ik dus ook genomen rond het middaguur, bij het einde van de Ca-1.

Morgen drive ik verder down the 101. Enkele mijlen boven de Golden Gate komt die weer samen met de Ca-1 (waar ik dus afgelopen maandag in de andere richting de afslag heb genomen) en net ten zuiden van de Golden Gate buigt de Ca-1, en ik dus ook, weer af naar het zuiden. Over mijn rit naar Half Moon Bay kunnen jullie hieronder natuurlijk al verder lezen…

Donderdag

Vanochtend zoals gebruikelijk om 8 uur opgestaan, maar kennelijk mijn ochtendritueel sneller afgewerkt, want om kwart voor 10 zat de tank van de auto alweer vol en reed ik alweer op de US-101 zuidwaarts. Ondanks dat de reis naar San Francisco niet geheel fileloos verliep, reed ik na ruim een uur aan de zuidkant van de stad de snelweg al weer op. Gelukkig zou die snelweg niet al te lang duren; ik kwam immers voor de kustweg.

De dag was prachtig begonnen. Rond een uur of 11 was het een graad of 16 en was de lucht helemaal blauw. Daarom besloot ik dat het wel even de moeite waard was om bij het Fitzgerald Marine Reserve in het plaatsje Moss Beach te stoppen. ‘Marine’ als in het Engelse woord voor ‘van de oceaan’, niet die vechttroep… Onderweg daarnaar een stukje verkeerd gereden (je kon op twee manieren naar rechts, uiteraard gokte ik op de verkeerde manier), maar daardoor kwam ik wel dit geniale bord tegen:

Aangekomen bij het Reserve weinig spannende kleine zeebeestjes gezien (eigenlijk gewoon geen), maar wel weer een prachtig uitzicht over de zee.

Na dit bezoekje ben ik verder zuidwaarts doorgereden. Al rond een uur of twaalf langs mijn motel in Half Moon Bay gereden; dat leek me wat vroeg om in te checken, dus ben ik doorgereden naar het de Main Street van het dorpje, en heb daar wat rondgelopen. Helaas geen leuke winkels (hoewel ik natuurlijk nogal kritisch ben op dat gebied), maar toch best een leuk dorpje.

Ook heb ik helaas geen coffee-to-go kunnen vinden, om die dan iets verderop langs een weg-met-uitzicht bij mijn lunch te kunnen drinken. Dat heb ik nu maar gedaan zonder die koffie, maar wel op zo’n weg-met-uitzicht:

Je kijkt hier oostwaarts richting het zuidelijke eind van de San Francisco Bay, de foto is genomen net onder de kruising van de Ca-92 en de Ca-35. De Lonely Planet raadde namelijk een omweg via de Ca-35 aan, omdat dat een mooie route zou zijn om te rijden. Dat klopte gelukkig, maar wel weer zo’n route zonder enige stopmogelijkheid. Geen foto’s dus (maar wel weer een mooie route gereden).

Laatste stop van de dag was Pigeon Point Light Station. Helaas is de vuurtoren echter al jaren gesloten vanwege slijtage.

Onderweg terug ben ik nogmaals in het centrumpje van Half Moon Bay gestopt, omdat ik eerder vandaag vergeten was te kijken voor een eetgelegenheid. Helaas was alles vér boven mijn budget, dus heb ik zojuist op mijn motelkamer een magnetronmaaltijd verorberd. Het is nogal een kamer; naast een televisie en een tafel met twee stoelen (dat is standaard), heb ik een magnetron en een koelkast (zie je soms wel eens vaker) én een bank met salontafel. Een flink ruime kamer dus! Aanzienlijk beter dan mijn vorige kamer, waar alleen een bed, een tv en een bureau met één stoel stond. Nou ja, meer heb ik niet nodig, maar wat ruimte is wel lekker…

Morgen rijd ik, met onderweg in elk geval een stop in Santa Cruz, naar mijn motel in Monterey. Gelukkig heb ik net op tv een reclame gezien van die motelketen waarin ze aangaven overal gratis internet te hebben, dus ik verwacht morgen weer van me te laten kunnen horen… Tot dan!

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

4 reacties op Driving down the 101

  1. Bas Brouwer schreef:

    Word je al gek van Obamania en de Clintonites (of Clinstones) op CNN, ABC en Fox?

    BTW… Fox is mooie televisie he?

  2. Janneke schreef:

    Ik heb je gemist, gisteren! Volgens mij was dat niet tua culpa, maar de culpa van het hotel. Foei, je lijkt je moeder wel…
    Ik heb de atlas bekeken en je hebt (natuurlijk) gelijk: de staat Washington ligt zelfs niet in de buurt van de stad. Dat zou natuurlijk ook verwarrend zijn: stel je voor dat de stad Utrecht in een provincie met dezelfde naam zou liggen, verwarrend toch???? Is een paar duizend km. verderop dan echt logischer? Raar volk hoor.
    Zal wel gek zijn om weer ‘klein’ thuis te zijn over 2 weken, na alles ‘groot’ gehad te hebben: je kamer, hamburgers, je auto etc. Gelukkig dat hier ook nog wel eens iets “groot’ is: de benzineprijs bijv. Geniet dus maar flink van alles daar. Veel plezier weer vandaag!

  3. Marjolein schreef:

    Wat een fantastisch bord… die tsunami vluchtroute! Kun je die niet ongemerkt in je koffer stoppen??

  4. Ben schreef:

    tori heeft zelfs een nummer met de 101 mix….hoe cool
    Jij als echt Tori hater moet dat natuurlijk weten nu je daar bent geweest!

    het is de A sorta fairytale [101 mix] toch een dubieuze naam…dat hele fairy gebeuren…achja

Reacties zijn gesloten.