Ontwenningsverschijnselen

Het is weer wennen aan Nederland. Wennen aan regen, aan temperaturen van één cijfer. Wennen aan het dragen van lange mouwen, aan het moeten meenemen van een jas. Wennen aan het Nederlands, aan het gebrek aan ‘smalltalk’ met de juffrouw achter de toonbank. Wennen aan het schakelen, en wennen aan het gebrek aan stopborden.

Allemaal zaken die ik gisteren, maandag, niet hoefde te ervaren. Vandaag, dinsdag, liggen de zaken anders. De Nederlandse regen, kou, taal, mentaliteit en verkeersituatie was ik gedurende die mooie maand in Amerika behoorlijk ontwend, en dat is weer even opnieuw wennen. Begrijp me niet verkeerd, het is ook heerlijk om weer thuis te zijn, maar eigenlijk had dit bericht dus ‘Herwenningsverschijnselen’ moeten heten, of iets dergelijks.

De maandag begon, in mijn motel in Los Angeles, net zo vroeg/laat als inmiddels gebruikelijk was geworden. Omdat deze laatste dag in de VS eigenlijk maar een halve dag was – ik moest om half vier op het vliegveld zijn en daarvoor nog de huurauto inleveren – besloot ik geen echte ‘activiteit’ in te plannen. Na het opnieuw organiseren van de inhoud van mijn koffers (ik wilde ze ongeveer even zwaar maken), ben ik tegen elf uur naar het strand gereden. Aangezien ik niet al te ver van de luchthaven wilde zijn besloot ik naar het strand direct ten westen van het vliegveld te rijden; zo dichtbij als mogelijk dus. Vanaf daar had je een mooi uitzicht op de opstijgende vliegtuigen.

Na daar een uur geluierd te hebben werd het lunchtijd, en ben ik dankzij TomTom naar de dichtstbijzijnde Subway gereden. Om half twee was ik daar klaar, en vond ik het niet handig om eerst nog eens terug naar het strand te rijden. Dus heb ik de auto direct maar teruggebracht, ben ik op de pendelbus naar het vliegveld gestapt, heb ik eerst mijn koffers en toen mijzelf ingecheckt, en was ik om half drie al door alle controle heen. En dat terwijl mijn vlucht pas om half zeven zou vertrekken… Enfin, met wat rondlopen langs en door de winkeltjes, en met de tijdschriften die ik gekocht had, wist ik me wel te vermaken, en toen we om kwart voor zes in mochten stappen bleek er inderdaad niemand naast me te zitten. Gelukje, meer beenruimte!

Het opstijgen, voor de derde keer in mijn leven en voor de tweede keer bij een raampje, was wederom net zo mooi als al die boeken met luchtfoto’s die je van ongeveer elke stad kunt kopen (en die ik ook altijd allemaal wil kopen). Het uitzicht over een Amerikaanse stad (vierkanten!) is echt geweldig.

Al snel werd het donker, en na een uur of vier vliegen werden de cabinelichten uitgedaan, en was het ‘bedtijd’. Ik heb echter geen seconde weten te slapen, hoewel je toch ook wel wat uitrust van onderuitgezakt nietsdoen met je ogen dicht. Weer vier uur later gingen de lichten weer aan, ongeveer anderhalf uur voor onze landing op Schiphol, en werd het ontbijt geserveerd.

Aangekomen op Schiphol heb ik de theorie bewezen dat wie als eerste zijn koffer incheckt, ‘m als laatste terugkrijgt. Hoewel het ook gewoon toeval kan zijn… Na het passeren van de douane (heeft nou niemand op die röntgenapparaten gezien dat ik voor mijn moeder een gigantische dennenappel het land in heb gesmokkeld?) stonden vader, moeder en zuster mij op te wachten. Samen hebben we mijn eerste USA-ontwenningsverschijnsel wat uitgesteld, door bij de Starbucks van een ‘Grande’ bak koffie te genieten.

Onderweg naar huis heel wat afgegaapt, vanwege het enorme gebrek aan slaap. Thuis aangekomen begon de adrenaline echter kennelijk te stromen (waardoor?), en ik ben tot op heden nog niet helemaal ingestort. Het zit er wel behoorlijk aan te komen, maar dat mag ook wel nu (om 21:30 uur), aangezien ik op het moment van schrijven al 29,5 uur onafgebroken wakker ben.

In mijn allerlaatste alinea wil ik jullie nogmaals hartelijk bedanken voor alle tijd die jullie gestopt hebben in het lezen van (en reageren op) mijn weblog. Er zijn mij zelfs verhalen ter ore gekomen over mensen die elke morgen om kwart voor zeven achter de computer zaten om mijn nieuwe bericht te lezen (het ziet er dus naar uit dat ik niet de enige ben die ontwenningsverschijnselen gaat krijgen)! Misschien stond de computer om dat tijdstip toch al wel aan, maar daar gaat het niet eens om. Het is namelijk gewoon een erg gave ervaring als er mensen zijn die je verhalen – die je toch ook deels voor je eigen ‘archief’ plaatst – zo ontzettend graag lezen! Het is voor mij één van de zaken die de afgelopen maand tot een onvergetelijke ervaring hebben gemaakt, en tot eentje waar ik ongetwijfeld nog jaren en jaren met regelmaat aan zal terugdenken. Ik verwacht er dan ook nog steeds met veel plezier aan terug te denken tijdens mijn volgende reis naar de VS (datum en precieze locatie nog te bepalen)! Inderdaad, ik wil terug naar dat land; er valt nog zoveel meer te zien en te beleven in Amerika. En dat is nog een reden waarom dit bericht eigenlijk ‘Herwenningsverschijnselen’ had moeten heten…

Bedankt!

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

10 reacties op Ontwenningsverschijnselen

  1. Wouter schreef:

    welkom terug!

  2. Marjan schreef:

    Oh!!! Je hebt dus gespijbeld!! Want je was dus nog wakker om 21.30 uur!! Foei foei foei!

    En ja, Marleen, nu zie je dus dat ik ook echt berichtjes heb geplaatst op Joost zijn blog! (Ik kreeg op mijn kop van haar….)

    Groetjes Marjan

  3. Janneke schreef:

    Ik ga je blog missen. Ik heb er van genoten en ook veel geleerd: wat een weblog eigenlijk is, wat al die afkortingen betekenen (doe ik niet aan mee), dat thee véél te sterk wordt als je eerst de verhalen van Joost gaat lezen, dat ik toch beter niet allerlei woorden door mekaar moet gooien omdat anders zelfs Marije me niet meer begrijpt (e-mail, weblog, internet, teletekst etc.). En hoe fijn het is als mensen terugkomen die weggeweest zijn. En hoe leuk het is om al die reacties te lezen.
    Ik denk dat ik tegen de ontwenningsverschijnselen voortaan elke morgen jou zodra ik wakker ben even opbel, Joost!!!!

  4. Danielle schreef:

    Hey Mr. USA 😉

    Ik ben blij dat je een veilige vlucht hebt gehad en veilig terug bent in klein kikkerlandje…moet er niet aan denken dat je vandaag in de middag aan zou komen gezien het weeralarm dat vandaag is afgekondigd! 🙁

    Dusss…zo kan alles ook wel weer meevallen 🙂

    Zal wel ff wennen zijn je berichten en foto’s niet meer te lezen, was op een gegeven moment zo normaal het op mijn werk in de ochtend als eerste te doen….och ja….all good things come to an end 😀

    Zie je snel weer op Vll, toch? en wanneer begon je alweer met afstudeerstage…niet al te snel hoop ik! 🙂

    Tot snel!

    x D

  5. Jeroen schreef:

    Ha Joost,
    Goed te horen dat je weer veilig thuis bent.
    Ben benieuwd naar je verhalen en ervaringen (F2F, i.p.v. weblog 😉
    Groet,
    Jeroen.

  6. Guido schreef:

    Howdy, welcome back! Of in beter Nederlands: goeiemoggel!

  7. Marjolein schreef:

    Welkom terug in Nederland! Gelijk getrakteerd op een zware storm, lucky you 😉 Het zal inderdaad wel even wennen zijn, niet meer van je te lezen, die gave verhalen en dito foto’s. Bedankt daarvoor iig!
    Wanneer ga je weer 😀 Enjoy NL in de tussentijd

    Groetjes, Marjolein

  8. Ben schreef:

    mooi dat je er weer bent!

  9. inkie schreef:

    welkom terug!
    Ook ik heb vrijwel elke ochtend je blog gelezen, alleen ben ik dan nog veel te duf om te reageren 🙂 Ben wel een paar keer een beetje te laat op het werk verschenen 😉
    Kun je uit je gigantische hoop prachtig mooie foto’s niet een top-10/20/30/etc samenstellen?

  10. Daniel schreef:

    Welkom terug Joost! Mooi dat je het zo naar je zin gehad hebt.

    Ik ga zaterdagochtend, maar dan helaas niet voor vakantie maar voor werk. 3 weken Ohio University. (Amsterdam -> NYC -> Columbus OH -> bus voor laatste stuk naar Athens OH). Echter zonder blog 😉

    Spreek je daarna weer!

Reacties zijn gesloten.