Afscheid in Vegas

Zaterdag 11 mei:

Nadat Wim door zijn jetlag al een uurtje eerder was opgestaan dan Edo en ik en al even richting Fremont Street was gewandeld, zagen we elkaar om negen uur bij de kamers. We besloten een ontbijtje mee te pakken bij de Starbucks in Fremont Street, dus Wim kon de wandeling weer opnieuw doen. Wel was het er even na negen uur een stuk drukker dan rond half acht, zei hij…

Uitgecheckt en wel besloten we een kijkje te gaan nemen bij The Neon Museum, waar een hele collectie met oude neonborden te zien is. Helaas kon je het museum alleen in met een rondleiding en was de eerstvolgende met nog drie plaatsen net wat te laat voor ons. Dus zijn we rustig aan over Las Vegas Boulevard richting het zuiden gereden en hebben we de auto onder een winkelcentrum geparkeerd om vanuit daar nog over een stukje van de Strip te wandelen. En zelfs in zo’n lelijke stad kom je dan punten tegen die eigenlijk best meevallen.

Maar zo veel ‘moois’ moet in Vegas natuurlijk gecompenseerd worden. Nou, dat lukte ruimschoots toen we door The Palazzo en The Venetian liepen. Ik wist dat je buiten The Venetian een gondel kon huren, maar binnen kan dat blijkbaar ook. Bij de prijs inbegrepen: een permanent lichtbewolkte hemel. Als dat geen plaatje is!

Only in Vegas…

Nadat we hadden geluncht in het winkelcentrum was het toch echt tijd om weer naar de luchthaven te rijden. Daar gingen we Edo achterlaten, toch een erg raar moment na twee mooie weken samen op reis te zijn geweest. Hopelijk komt hij weer een beetje heelhuids aan in het druilerige Holland, maar in elk geval met een heleboel mooie herinneringen! En een heleboel mooie foto’s natuurlijk. Dit is weer zo’n reis die je altijd bijblijft, bedankt man!!

Op het afscheid van Edo volgde ook het afscheid van onze huurauto, hoewel me dat niet zo veel kon schelen. Onze trouwe blauwe Hyundai Tucson werd na een reis van ruim 2300 mijl ingeruild voor een zwarte Chevrolet Captiva, met wel al iets meer mijlen op de teller, maar ook nog slechts 5392.

Ook een hele mooie wagen! Een wat ruimere kofferbak (niet per sé nodig, maar wel handig) en een veel fijnere cruise control, maar weer een vervelende handmatige stand van de automatische versnellingsbak (want zelfdenkend, hoezo handmatig?), geen 4WD-stand en een dode hoek formaatje Delicate Arch. Maar ook deze wagen heeft ons prima bij onze bestemming gebracht: een hotel/casino in Nevada waarvan de grens van het grondgebied gelijk loopt met de staatsgrens met California. Helaas was er die avond een karaokeavond, maar eigenlijk hebben we ons er wel kapot om gelachen. We moesten toch eten… Volgende bestemming: Death Valley!

Bladwijzer de permalink.

2 reacties op Afscheid in Vegas

  1. carla.brouwer@kabelfoon.net zeggen:

    Jullie zijn toch zo muzikaal, waarom dan geen karaoke, ik begrijp hier niets van!

  2. Edo zeggen:

    Zeer jammer dat ik nu de karaoke heb gemist ;-)