De tijdelijke uitbreiding van het reisgezelschap

Vrijdag 10 mei:

Bij gebrek aan Wi-Fi in Las Vegas volgt hier het weblogverhaal van vrijdag 10 mei: Valley of Fire en de aankomst van mijn vader op de luchthaven van Las Vegas.

De vrijdag begon weer op de inmiddels voor ons normale tijd, half acht, en na de nodige ochtendrituelen namen we met een zeer voldaan gevoel afscheid van Springdale en van Zion National Park. We gingen terug naar Las Vegas, terug naar de stad waar het feest twee weken geleden was begonnen. Maar dus ook terug naar de stad waar het feest morgen voor Edo zal eindigen.

Omdat we Wim pas om half vijf ‘Vegas time’ op hoefden te halen van McCarran Airport, hadden we nog wat tijd over om onderweg wat natuurschoon in Nevada te gaan bekijken. Heel veel tijd hadden we niet (we wilden zelf namelijk al ingecheckt zijn in het hotel voordat we naar het vliegveld zouden gaan), maar dat was niet zo erg gezien de voorspelde hitte. Om met zo’n 33 graden nou een enorme wandeling te gaan doen, zagen we na gisteren toch niet echt zitten.

De keuze was gevallen op het in Nevada gelegen Valley of Fire State Park, wederom een park dat uitstekend in het kleurenschema van deze vakantie past, met zijn roodbruine zandsteen. Ook hier hadden we weer een lunchplekje dat wat mij betreft tot de absolute top behoort, hoewel dat vandaag niet alleen door de prachtige locatie, maar ook wel door de schaduw kwam…

De echte pareltjes van het park bevonden zich aan de zijweg naar de White Domes. Hoewel de zijweg zelf ook niet verkeerd was.

En even verderop, met wat meer kleurverschillen in de steen.

Toen we voor ons gevoel het park uitzweetten zetten we koers naar Las Vegas om mijn vader op te halen. Zijn tweede vlucht kwam met een halfuurtje vertraging aan, maar verder was alles prima gegaan. Het was een erg leuk en bijzonder weerzien, zo in het Baggage Claim Area van het vliegveld. Al snel was het tijd voor het eerste biertje, dat we in het Excalibur dronken; extra leuk voor mij omdat ik daar met de beide heren individueel ook al eens had geproost, en nu dus met z’n drieën.

De gezellige avond vond een vervolg in het restaurant van ons eigen hotel, waar we het geen van allen konden laten om een kleine bierproeverij, bestaande uit vijf kleine biertjes, te bestellen. We hebben ze met plezier opgedronken!

Na het avondeten was het voor Wim toch tijd om langzaamaan zijn bed op te zoeken. Edo en ik wandelden naar Fremont Street om daar de lichtshow te bekijken. Die hebben we echter nooit gezien, want we raakten op de ene of andere manier aan de praat met twee gezellige Amerikanen. Nou ja, één idioot en één iemand met wie goed en gezellig te praten viel. Zo misten we zeer ruimschoots de laatste lichtshow van die avond, maar goed, we hebben ten minste wel weer een extra reden om nog een keer terug te komen! En daar ben ik helemaal niet rouwig om!!

Bladwijzer de permalink.

2 reacties op De tijdelijke uitbreiding van het reisgezelschap

  1. Marije zeggen:

    Gave lunchplek! (En is dat nou een barbecue?)

  2. carla.brouwer@kabelfoon.net zeggen:

    Hoi, wat is het toch prachtig allemaal daar! We genieten een klein beetje mee met gezonde jaloezie … Fijne tijd nog samen, groetjes ook van Piet
    Carla