Frans Kwartiertje

Dinsdag 2 juni:

Na een rustig begin van de dag (we zijn hier immers in ‘The Big Easy’) zijn we onze sightseeing tour vandaag begonnen met een wandeling naar Frenchmen Street, waar Wim en ik gisteravond de boel al muzikaal hadden verkend. Bij daglicht ziet het er toch behoorlijk anders uit, en zeker ’s ochtends was het er flink uitgestorven.

We vervolgden onze tour in de richting van de rivier, naar de French Market: een flinke martkhal met, laat ik eerlijk zijn, voor een flink deel toeristenpulp. Hierna liepen we naar de hoek van Jackson Square, waar we terechtkwamen bij Café du Monde, een beroemde tent vanwege hun ‘beignets’, waar we overgoten met poedersuiker (hoe eet je die dingen, een beschaafd mens zijnde?) maar met goedgevulde magen weer weggingen. Na even aan de oever van de Mississippi gekeken te hebben, liepen we kriskras verder het French Quarter door, voornamelijk Chartres Street en Royal Street verkennend, daarbij menig winkeltje bezoekend; soms vanwege de spullen die er verkocht werden, soms vanwege de airco. Maar het uitzicht buiten op straat was het mooist, de architectuur van het (grotendeels door de Spanjaarden gebouwde) French Quarter is over het algemeen prachtig:


Klik hier voor een vergroting

Hoewel Wim het qua muziek behoorlijk rustig vond op straat, in elk geval in vergelijking met twee jaar geleden (toen hij er enkele weken eerder in het jaar was), kwamen we in de loop van de dag toch een aantal leuke bands tegen die op straat hun muziek ten gehore brachten.


Klik hier voor een vergroting

Deze band speelde op Royal Street. Een gedeelte van Royal Street, midden in het French Quarter, wordt elke middag afgesloten zodat er ruimte is voor bands om te spelen en voor hun publiek om te luisteren (en vast ook voor het winkelend publiek).


Klik hier voor een vergroting

Onze wandeling bracht ons in de middag een tweede maal op Jackson Square, waar we ook even in de Saint Louis Cathedral hebben gekeken, in 1720 gesticht en daarmee de oudste kathedraal van de Verenigde Staten. Naast de kathedraal heeft Jackson Square echter nog meer mooie gebouwen:


Klik hier voor een vergroting

Enkele verdere omzwervingen brachten ons weer in de Marigny, in de buurt van onze B&B. Hier hebben we bij een buurttentje nog een iced tea/iced coffee gedronken, aangezien we wel toe waren aan een flinke hoeveelheid koel vocht. Na nog wat gerelaxt te hebben in te riante tuin van de B&B (relaxen is hier nodig, bij 30+ graden en een flinke luchtvochtigheid) zijn we met z’n drieën een hapje wezen eten in een rustige eettent/winkeltje in Frenchmen Street (waar ze kennelijk geen alcoholvergunning hadden, dus we werden geadviseerd om bij het café ernaast wat te kopen en dat mee te nemen, wat we uiteraard onmiddellijk gedaan hebben).

Hierna vond Wim het tijd om mij Bourbon Street te laten zien; de straat in het French Quarter die de meeste toeristen aantrekt. Ik moet zeggen dat ik er niet veel aan vond (dat was ook geheel volgens Wims verwachting), maar het is zeker leuk om het gezien te hebben als toerist in deze stad. Wel hebben we nog een biertje gedaan bij Pat O’Briens, een zeer beroemde tent in een zijstraat van Bourbon Street, waar we ons wel even hebben vermaakt in de pianobar, maar één biertje was daar ook genoeg. Uiteindelijk eindigde de avond waar volgens mij elke avond in New Orleans hoort te eindigen (dat is mij inmiddels wel duidelijk geworden): in Frenchmen Street.

Vanwege zowel de oververhitting van de buitenlucht als van onszelf, hebben we hier een biertje gedaan in de (rustige en koele) caféruimte op de begane grond van de beroemde tent Snug Harbor, terwijl boven een concert gaande was. Wij konden het concert volgen via de TV aan de bar, en laten we zeggen dat het prima muziek was om als achtergrondmuziek te hebben tijdens een biertje (of twee), maar dat we allebei blij waren dat we geen kaartjes hadden gekocht voor dit concert. Dat hebben we wel gedaan voor morgenavond: dan gaan we in Snug Harbor naar Delfeayo Marsalis en zijn jazz-bigband, die swing-jazz (periode 1930-1960) gaat laten horen. Voor Wim wordt dit de derde Marsalis die hij in New Orleans hoort optreden, maar zoon Delfeayo speelt kennelijk meer traditionele jazz dan vader Ellis en dat zou dus meer in zijn (en mijn) straatje moeten zijn. Dat moet dus wel goedkomen!

1 reactie


  1. En Janneke? Is het ook wat voor jou? Leuke winkeltjes hoop ik! Al die biertjes….

Reacties zijn gesloten.