Hot New Orleans

Woensdag 3 juni:

Sinds vandaag begrijp ik waarom er in New Orleans zoveel bands en nummers zijn met het woord ‘hot’ in de naam. Het was weliswaar ongeveer net zo warm als gisteren, maar een stukje bewolkter en daarmee was de lucht ook flink vochtiger. Vooral vanochtend had ik daar behoorlijk last van, ’s middags ging het een stuk beter; misschien kwam dat door gewenning, maar misschien was het ook gewoon wat minder vochtig.

’s Ochtends zijn we naar het beginpunt van de Riverfront Streetcar Line gelopen, bij de French Market. Zoals de naam al doet vermoeden is dit een tramlijn die langs de over van de Mississippi loopt. We zijn meegereden tot de halte ter hoogte van Canal Street, alwaar we met de ferry de rivier zijn overgestoken. Omdat we de ferry toevallig net gemist hadden moesten we een halfuur wachten, waardoor we getrakteerd werden op een concert van het stoomorgel op het dak van de beroemde raderstoomboot Steamboat Natchez, wat zou dienen als een soort aanprijzing voor de rondvaart die je op dat schip kunt doen. Of het ook als aanprijzing werkt voor muzikale mensen vraag ik me echter af, want wat een vals ding is dat zeg! Wel erg leuk om te horen natuurlijk, maar wat mij betreft mogen ze ‘m een keer stemmen…

Ook aan de ferry (en de beide terminals) lijkt overigens al een tijdje geen groot onderhoud meer gepleegd, vergane glorie lijkt hier de juiste omschrijving. Verder is het mij een raadsel waarom er auto’s meekunnen (maar eigenlijk vooral: waarom er auto’s meegaan), aangezien er minder dan een mijl verderop een brug is die beide oevers met elkaar verbindt… Het uitzicht vanaf de ferry op de stad was in elk geval mooi. We hadden geluk dat die andere beroemde raderstoomboot (de Creole Queen) net na ons vertrok, en langs de nog aangemeerde Steamboat Natchez voer, zodat we een mooi uitzicht hadden op de beide schepen en op het Jackson Square met de Saint Louis Cathedral:


Klik hier voor een vergroting

Aan de overkant kwamen we in de wijk Algiers, een mooie woonwijk en ook ruimer dan we aan de andere kant van de Mississippi tot nu toe gezien hadden. Hier hebben we een kort rondje gelopen, waarna we met de ferry weer terug zijn overgestoken. Na wat omzwervingen hebben we de lunch genoten bij het Marriott Hotel, zoals het reizigers op stand betaamt. Hierbij vertel ik uiteraard niet dat het ging om de Starbucks in de lobby van het hotel…

Na deze sessie fine-dining (fine-lunching) zijn we weer op de tram gestapt, nu in één van de lijnen over Canal Street.


Klik hier voor een vergroting

We zijn uitgestapt bij de halte in de buurt van de Saint Louis Cemetery No. 1 (ja, er zijn er meer). Helaas hebben ze daar onlangs de beslissing genomen om geen mensen meer toe te laten als je niet meedoet aan een tour (Wim heeft er twee jaar geleden zelf nog gewoon rondgewandeld), dus besloten we dat we echt geen zin hadden in die onzin en zijn we onverrichterzake weer vertrokken. Wel jammer, want ik had graag zo’n typische begraafplaats willen bekijken (mensen worden/werden (?) hier bovengronds begraven, vanwege de zeer hoge grondwaterstand), en dan natuurlijk wel de meest beroemde versie. Morgen gaan we het wellicht bij een andere proberen.

Bij de buren van de begraafplaats was het beter toeven: het Louis Armstrong Park, met binnen haar grenzen het Congo Square, een plaats waar de slaven vroeger (al in de late jaren 1740) op hun vrije zondagmiddagen samenkwamen en muziek maakten, en hiermee eigenlijk de bakermat van onder andere de congodans, de jazz en de rhythm and blues. Een erg bijzondere plek dus, ook al ziet het er tegenwoordig niet zo spannend meer uit. Hierbij dus maar een foto van elders in het park:


Klik hier voor een vergroting

Na ons bezoek aan het park zijn we het French Quarter weer doorgestoken in de richting van de rivier, waar Wim en ik Janneke nog even de kerstwinkel hadden ingestuurd. Hier was het – in tegenstelling tot buiten – lekker koel, maar dat is natuurlijk logisch: met kerst is het altijd koud. Janneke was wel verbaasd dat ze er niets leuks aantrof, maar de smaak van de Amerikanen is toch net een tikje anders dan haar eigen smaak, zeker als het om kerstversiering gaat… Via de beroemde platenzaak waar Wim de komende week vast nog wel een keer een hele dag gaat rondkijken (Janneke en ik wilden de zaak toch even van binnen zien!) zijn we weer teruggekeerd naar onze B&B voor wat ik maar eventjes de broodnodige siësta noem.

Tijdens het eten hebben we Janneke ook eindelijk van live jazz kunnen laten genieten: we hebben bij de Maison geluisterd naar de New Orleans Jazz Vipers, die Wim en ik maandagavond ook al in The Spotted Cat waren tegengekomen. Dat was wederom fantastisch en het viel gelukkig ook bij Janneke in de smaak! Later vanavond zijn Wim en ik terechtgekomen bij het concert in Snug Harbor waarvoor we gisteren al kaartjes hadden gereserveerd: Delfeayo Marsalis en zijn jazz-bigband:


Klik hier voor een vergroting

Ook dit concert was fantastisch, en het was zeker een big band on a small stage! Er zat opvallend genoeg maar ongeveer zo’n dertig man publiek, dus hopelijk was dit een uitzondering (de show van twee uur eerder was in elk geval drukker bezocht), want ze verdienen veel meer publiek. Zeer strak en muzikaal gespeeld; volgens Wim was dit de Marsalis die het best bij zijn smaak past, en voor mij was het een uitstekende muzikale kennismaking met de familie!