Zaterdag 23 juli: Langzaam, zo snel als zij konden.

De titel van dit bericht slaat onbedoeld ook op het internet op deze overnachtingsplek… Maar eigenlijk ging de titel om de door ons vandaag gekozen reismethode naar de Laki, waar we heen wilden. Laki is een berg die midden in een door vulkanische activiteit gevormd gebied ligt, maar zelf geen krater of vulkaan is. Het hele gebied heet ook wel Lakagígar, wat simpelweg “Laki’s kraters” betekent. Omdat de weg hierheen in de reispapieren als nog bruter stond aangegeven dan de route die we eergisteren al wat te riskant vonden, en het in de tussentijd niet droog is gebleven, hebben we de reis van vandaag per 4wd-bus ondernomen. Ook wel erg lekker eigenlijk, om gewoon gereden te worden! En hoewel zo’n groot voertuig natuurlijk een stuk langzamer over de brute wegen gaat dan een auto, is de keuze voor de bus ons erg goed bevallen.

Tot onze verrassing bleek het ook echt een sightseeingbuslijn te zijn, die onderweg op verschillende plaatsen stopte zodat je rond kon wandelen en wat foto’s maken, soms kort (een kwartier) en soms lang (twee uur). Na vertrek vanuit Kirkjubæjarklaustur om negen uur ’s ochtends, kwamen we na een minuut of twintig al aan bij het eerste punt: Fjaðrárgljúfur, een canyon-achtig geheel:


Klik hier voor een vergroting

Direct hierna begonnen de 4wd-wegen, en na nog eens drie kwartier rijden door steeds kaler wordend landschap, inclusief enkele forse waterdoorwadingen, kwamen we aan bij de volgende stop: de mooie waterval. Dat is namelijk de letterlijke vertaling van de IJslandse naam: Fagrifoss. En wij konden ons helemaal vinden in die beschrijvende naam:


Klik hier voor een vergroting

De volgende stint, van maar liefst zo’n vijf kwartier, bracht ons daadwerkelijk in het gedeelte van het nationale park waarin de Lakagígar is gelegen. Hier was een korte wandeling georganiseerd door een gids, waar wij bij zijn aangesloten. Helaas was het weer niet goed genoeg om de Laki te beklimmen en dan ook van het uitzicht te kunnen genieten (laaghangende bewolking, waar bovendien helaas regen uitkwam), dus de wandeling beperkte zich tot een klein gedeelte met wat informatie over het gebied en de enorme eruptie in 1783. Zo zijn er theorieën dat deze eruptie, omdat de vervuiling van de uitbarsting tot op het vasteland van Europa raakte en daar hongersnoden veroorzaakte, één van de aanleidingen was van de Franse revolutie.

Na afloop van deze wandeling zijn we zelf nog, overigens ook op aanraden van de gids, door een gedeelte van een spleetvulkaan gelopen. Hier hadden we dan wel weer profijt van de regen, aangezien het vele mos tijdens regen stukken groener kleurt dan anders, wanneer het er voornamelijk grijs uitziet. Indrukwekkend om te zien hoeveel, maar tegelijkertijd ook hoe weinig, er in de 233 jaar sinds de uitbarsting is gegroeid. Op de foto komt het groene lang niet zo goed over als in het echt, dus ik zal het zelf voornamelijk met de herinnering moeten doen! Overigens helpen regendruppels op de lens natuurlijk ook niet echt mee…


Klik hier voor een vergroting

Na nog enkele mooie stops keerde de bus weer terug naar Kirkjubæjarklaustur, waar we nog een klein hapje hebben gegeten. Morgen is het weer tijd om westwaarts te verkassen, alweer naar ons voorlaatste hotel. Hier blijven we dan twee nachten.

Een gedachte over “Langzaam, zo snel als zij konden

Reacties zijn gesloten.