Meer van Galilea / Meer van meer kerken

Donderdag 25 april. Het Meer van Galilea was vandaag onze hoofdbestemming. Aan het einde van de ochtend reden we richting Tabgha, een plaats aan de noordwestkust van het meer waar tegenwoordig volgens mij helemaal niemand meer woont maar die in het Nieuwe Testament wel een belangrijke plaats inneemt, omdat het de plek zou zijn waar Jezus met vijf broden en twee vissen maar liefst vijfduizend man wist te voeden. Niet geheel verrassend heet de kerk die hier staat dan ook de Broodvermenigvuldigingskerk (zeven keer woordwaarde); in de Nederlandse naam zijn de vissen kennelijk het ondergeschoven kindje… Het is een in de jaren 1980 gebouwde Rooms-Katholieke kerk, die wel de ‘blauwdruk’ van de in de vijfde eeuw gebouwde Byzantijnse kerk volgt.

Zomaar een Broodvermeningvuldigingskerkbinnenplaatskiekje (twaalf keer woordwaarde)

Binnen onder het altaar ligt een stuk lijmsteen waarop het wonder van de vermenigvuldiging zou hebben plaatsgevonden en de vloer bestaat uit mooi mozaïek, waaronder van vissen en broden.

Even verderop in Tabgha bevindt zich de ‘Church of the Primacy of Saint Peter’, waarvan ik geen Nederlandse vertaling vind, maar die kennelijk opgedragen is aan de plaats van Petrus als eerste onder de apostelen en die één van de plekken is waar Jezus na de wederopstanding aan zijn discipelen zou zijn verschenen. Het is een vrij kleine, maar mooie – serene – kerk die vlak aan het meer gebouwd is.

The Church of the Primacy of Saint Peter, gefotografeerd vanaf het kiezelstrandje aan het meer
Het interieur; duidelijk te zien is dat de kerk toepasselijkerwijs letterlijk op een rots is gebouwd

Na ons bezoek aan deze kerk wilden we een pad volgen dat ons drie kilometer verder oostwaarts langs het meer zou leiden naar Kafarnaüm, maar dat pad bleek vooral langs de doorgaande weg te lopen… Aangezien we dat niet zo’n rustgevende ervaring vonden stapten we lekker in de auto.

In Kafarnaüm, de plaats waar Jezus een groot deel van zijn leven heeft gewoond, net als een aantal van zijn discipelen, verwacht je natuurlijk ook een kerk. Die staat er dan ook, en ‘hangt’ boven de ruïnes van wat Petrus’ woning geweest zou zijn. Ook staan hier de ruïnes van een synagoge uit de vierde eeuw, die weer gebouwd is op de plaats van een nog oudere synagoge, waar Jezus zou hebben onderwezen.

Links de ruïnes van de synagoge uit de vierde eeuw

Op de achtergrond, in het rood, is onze volgende bestemming al te zien, de iets verderop gelegen Grieks-Orthodoxe Kerk van de Heilige Apostelen. Deze stond in een mooie tuin en maakte zo al een rustgevende indruk, in tegenstelling tot de Grieks-Orthodoxe Kerk van de Aankondiging in Nazareth waar we afgelopen maandag waren. Binnen was de kerk wel weer redelijk ‘overdadig’ ingericht, maar het was óf daadwerkelijk minder overdadig, óf het gebrek aan enthousiaste medebezoekers (toen wij binnen waren) maakte de hele ervaring wat rustiger. Hoe het ook zij, deze kerk had aan kruizen op het dak geen gebrek.

De Grieks-Orthodoxe Kerk van de Heilige Apostelen met het surplus aan kruizen op het dak

Eigenlijk gold voor alle kerken die we vandaag bezochten dat ze er erg mooi bij lagen, of er nu wel of niet bewust aandacht was geweest voor het aanleggen van een tuin of iets dergelijks; met het meer in de directe nabijheid en de ogenschijnlijk vruchtbare grond in het gebied.

Ook de laatste kerk waar we vandaag een bezoekje aan brachten lag er mooi bij. Deze lag echter niet direct aan het meer, maar net op een heuvel boven Tabgha: de ‘Church of the Beatitudes’, vrij vertaald de Kerk van de Zaligheden/Zaligsprekingen. Deze kerk is gebouwd op de plek waar Jezus zijn Bergrede zou hebben gehouden met daarin de acht zaligsprekingen (Zalig zijn zij die…). De binnenkant was me iets te goud, maar de buitenkant stond er zeker mooi bij.

De heuvel van de Bergrede met daarop de Kerk van de Zaligheden

Zo was het een dag tot de nok toe gevuld met kerken, die wel allemaal behoorlijk van elkaar verschilden. De concentratie kerken was natuurlijk wel te verwachten als je naar deze hoek van dit meer gaat. Op de plek waar vandaag de dag de geschiedenis de hoofdrol speelt en het jaar 2019 eigenlijk alleen vertegenwoordigd wordt door een lap asfalt met wat verfstrepen was het in elk geval goed toeven en konden wij ons voorstellen dat dit hier tweeduizend jaar geleden ook gold. Vooruit, afgezien van een verdwaalde Romein her en der natuurlijk. Het was hoe dan ook bijzonder om in het gebied rond te lopen waar tweeduizend jaar geleden iets in gang is gezet dat tot op de dag van vandaag het leven van miljarden heeft beïnvloed, om de bouwwerken te zien die mensen hier ter ere daarvan hebben neergezet en ook om de mensen die vandaag de dag die bouwwerken bezoeken te zien.

Na dit laatste kerkbezoek aanvaardden wij voor de laatste maal de terugweg naar ons appartement in Nazareth Illit, waar we, voordat de supermarkten vroeg gingen sluiten omdat het hier sinds zonsondergang de Zevende Dag van Pesach is, nog even wat boodschappen hebben ingeslagen. Vervolgens liepen we weer naar ons vertrouwde blokje restaurants, waar we – ook geheel volgens verwachting – het restaurant en de fastfoodvestiging die zich aan de voedselregels voor Pesach hielden gesloten aantroffen, en het restaurant dat zich daar niet aan hield geopend. Gelukkig hebben we daar weer heerlijk gegeten, ook ditmaal onder het genot van een biertje.

Zoals al verklapt is het morgen dus tijd om Nazareth Illit en daarmee Galilea en het noorden van Israël gedag te zeggen. Via het aan de kust gelegen Caesarea National Park, met ruïnes van een onder Herodes de Grote gebouwde stad en haven, rijden we dan naar Arad, een stad in het uiterste noorden van de Negev-woestijn op vrij korte afstand van de Dode Zee, alwaar we twee nachten zullen verblijven.

Eén reactie

  • Marijke Kassels

    Jammer dat ‘broodvermenigvuldigingskerkbinnenplaatskiekje’ niet in het Wordfeudscherm past.

    Maar wat een mooie reis Joost!