Weer in de bus, dit keer naar Jeruzalem

Woensdag 1 mei. Na gisteren en eergisteren in totaal al een uur of vijf in de bus te hebben gezeten, stond er voor vandaag bijna weer zo’n zelfde tijd op het programma, ditmaal voor onze tocht van Eilat naar Jeruzalem.

Na rond negen uur uitgecheckt te hebben wandelden we bepakt en bezakt naar een bakkerij om de hoek die kennelijk 24 uur per dag open is (?) voor een ontbijtje en ook alvast voor de lunch to go. Nadat we op het busstation in de oostblokachtige wachtruimte onze vooraf gereserveerde en betaalde tickets hadden opgehaald en ons ontbijt zaten op te peuzelen, werden we aangesproken door een vrouw die in de Petra-groep van gisteren zat en waarmee we tijdens onze (tweede) lunch hebben zitten kletsen. Niet geheel verrassend als je elkaar rond die tijd tegenkomt op het busstation in Eilat, wachtten zij ook op bus 444 naar Jeruzalem.

Na een rit van een kleine twee uur in de behoorlijk goedgevulde bus door voor ons bekend terrein, was het tijd voor een kleine tussenstop, wat voor Edo en mij naast even de benen strekken ook een kopje koffie betekende. Hierna zetten we de reis noordwaarts voort, onder andere langs de Dode Zee met het strandje bij Ein Bokek waar we zondag hebben gedobberd en later ook langs Massada, waar we zaterdag onze ogen hebben uitgekeken.

Rond half drie reden we Jeruzalem binnen en een blik naar links met toevallig mijn mobieltje in de hand leverde dit ‘lucky shot’ richting de Oude Stad op, weliswaar door een goor busraam:

De Oude Stad, met onder andere de opvallende gouden Rotskoepel, de bekende Islamitische gedenkplaats

Een klein kwartiertje later parkeerde de buschauffeur zijn groene slee in het busstation en pakten we de tram richting het stadscentrum van Jeruzalem, waar we op loopafstand van een halte ons hotel hebben. We zitten dus niet de Oude Stad, maar in het modernere centrum, en wel op een prima locatie.

Na even de kamer geïnspecteerd te hebben hadden we nog tijd voor een kleine wandeling in de buurt van ons hotel, natuurlijk te beginnen met een foto daarvan.

Ons hotel, met op de eerste verdieping onze kamer (met de gesloten rolluiken)

Als eerste liepen we naar de Machane Yehuda Market, een markt een paar straten richting het westen met van alles en nog wat, maar hoofdzakelijk op eten en drinken gericht. Naast een paar leuke barretjes (hebben we vandaag nog niet bezocht maar komt vast nog) is er onder andere ook een behoorlijk aantal snoepwinkeltjes met kleuren snoep waarvan het glazuur van je tanden springt als je er alleen al naar kijkt en daarnaast natuurlijk vooral kruiden, groenten en vis; vleesproducten waren opvallend genoeg niet (of niet veel) te koop. Na een tijdje werden we, toen we langs een barretje liepen, aangesproken door een meid die met een flesje Fanta bij een van de barretjes zat en reageerde op ons Nederlands. Zelf bleek ze ook Nederlandse, maar sinds afgelopen augustus in Jeruzalem te wonen en fulltime lessen over het Jodendom te volgen op een soort ‘campusje’ met enkel meisjes. Opgegroeid als Joodse, met een Joodse moeder en niet-Joodse vader, had ze besloten dat ze na haar middelbareschoolexamen in Israël wilde gaan wonen, dus is ze nu bezig met het aanvragen van de Israëlische nationaliteit. Haar toekomstbeeld is om in Israël te blijven en de orthodox-Joodse levensstijl te gaan hanteren. Interessant om zo te horen en hopelijk vindt ze haar weg hier en blijft ze zich thuisvoelen (of komt ze er, mocht dat dan eventueel niet zo zijn, in elk geval vroeg genoeg achter als dat niet zou lukken). Het lijkt ons in elk geval nogal een overgang om als 19-jarige meid met een vlotte babbel die op straat zomaar twee vreemde mannen aanspreekt enkel omdat ze een bekende taal hoort, vanuit Nederland naar Israël te verhuizen voor zo’n orthodoxe levensstijl. Om Edo’s flauwe grap maar iets meer bereik te geven: hij vond het een vrij onorthodoxe beslissing…

Na wat meer rondzwervingen kwamen we ook aan de oostkant van ons hotel terecht, waar we een flink broodje shoarma hebben gegeten, maar dan dus góede shoarma. De koosjere McDonald’s even verderop, waar Edo nog een keer heen wil, hebben we voor vandaag dus nog maar even laten zitten.

Morgen is het de hoogste tijd om de Oude Stad te gaan verkennen, met onder andere natuurlijk de Tempelberg.

Reacties uitgeschakeld voor Weer in de bus, dit keer naar Jeruzalem