Kalme zee en Hurricane Ridge

Kalme zee en Hurricane Ridge

Maandag 11 september.

Onze ochtend stond vandaag in het teken van de overtocht van Canada naar de Verenigde Staten. Even voor negen uur meldden we ons bij de haven in Victoria, alwaar we nog een tijdje aan de waterrand hebben staan kijken naar de haven van de stad en naar een paar zeehonden en zeeotters die op en bij de volgende kade aan het rondscharrelen waren:


Klik hier voor een vergroting

Handig was dat de medewerkers van US Immigration al in Canada komen controleren en hier gewoon langs de auto’s wandelen. Gemak dient de mens en zo was het wel een prettige manier om de grens te passeren, ook al betekent het wel dat je al anderhalf uur voor de afvaart aanwezig moet zijn.

Eenmaal aan boord bleef er ook verder in de haven een flinke bedrijvigheid te zien, met vooral veel watervliegtuigen en watertaxi’s. Die laatste zien er erg grappig uit en zouden zich ook in Rotterdam prima thuis voelen, even los van het feit dat de binnenvaartschepen daar waarschijnlijk hogere golven produceren dan (de passagiers van) deze watertaxi’tjes aan zouden kunnen…


Klik hier voor een vergroting

Gelukkig was deze overtocht (bijna) net zo kalm als de overtocht naar Vancouver Island en aangezien de lucht nu bovendien bijna strakblauw was, was het een erg mooie vaart. Bij het verlaten van de haven van Victoria konden we het Olympic-schiereiland al duidelijk zien liggen, hoewel nog wel een beetje in de nevel. Naarmate de tocht vorderde schoven de besneeuwde bergtoppen steeds verder achter andere bergtoppen, dus onderstaande foto is ongeveer halverwege gemaakt, met nog wel uitzicht op de sneeuw maar ook al iets minder nevel:


Klik hier voor een vergroting

Even na twaalf uur meerden we aan in Port Angeles, waarvandaan we direct richting de Hurricane Ridge Road reden die ons naar het gelijknamige gedeelte van het Olympic National Park bracht. Onderweg kwamen we een muur met kussenlava (pillow lava) tegen, dat is gevormd door een vulkanische uitbarsting toen dit gebied nog in de oceaan lag. Het is een erg typisch gezicht en de vormen lijken inderdaad wel wat op de vorm van een kussen.


Klik hier voor een vergroting

Boven bij het bezoekerscentrum van Hurricane Ridge zagen we nog drie niet-fotogenieke marmotten zitten. Ook hadden we er een mooi uitzicht op de bergketen op het schiereiland, waarbij we natuurlijk wel geluk hadden met het mooie licht dat ons een handje hielp bij het fotograferen:


Klik hier voor een vergroting

Ook mét voorgrond was het een mooi rijtje:


Klik hier voor een vergroting

Na nog even bij de auto geluncht te hebben daalden we af terug naar zeeniveau. Omdat US Route 101 een paar dagen volledig is afgesloten nabij Lake Crescent, maakten we een kleine omweg via State Routes 112 en 113. Jammer dat we Lake Crescent niet hebben kunnen zien, maar dat schijnt toch al niet al te spannend te zijn en bovendien was de omweg ook mooi, omdat die deels via de noordkust liep. Voor ons hotel moesten we net vóór Forks afslaan richting oceaan, maar we hebben eerst nog even wat eten ingeslagen bij de supermarkt in Forks. Toen we het dorp inreden waren we even bang dat ze hier geen fatsoenlijke winkel zouden hebben – wat een troosteloos dorp is dat zeg! – maar dat viel gelukkig heel erg mee.

Bewapend met eten vertrokken we naar onze overnachtingsplek, die na aankomst door Janneke werd omschreven als de eerste plek die in het echt net zo mooi is als de website suggereert: we zitten hier in twee leuke kamers – in een rijtje van slechts zes – met elk een klein zithoekje en een volledige keuken in the middle of nowhere en met een prachtig uitzicht over de Quillayute River vlak voor onze deur. Gelukkig zitten we hier twee nachten! In de tussentijd, morgen dus, gaan we hier de stranden in de buurt (bij Mora en La Push) bezoeken en rijden we naar het Hoh Rainforest.

Reageren is niet mogelijk.